










رازها در سینه دارم، با تو اما من نگفتم
عاشق و زار و اسیرم، لیک با دشمن نگفتم
ای دلارام، با تو دردِ خاطر داشتم چندان
کز برایِ تلخیات احوالِ این دامن نگفتم
سالها گفتم غزل از شور و از شوق و جنون لیک
علتِ این بغضِ خونین را به هر برزن نگفتم
هرچه تدبیرِ دل آمد، سنگِ رد بر سر زدی تو
گَردِ این کارِ گرهخورده به هر مسکن نگفتم
گفته بودی حرفِ عشق و دوستی هرگز مگو باز
لب مچین کز بهرِ این بیداد، من شیون نگفتم
اینهمه قهر و جفا کردی، مپرس از حالِ زارم
خسته از آزارِ تو، زآن راز در مکمن نگفتم
با قساوت هر چه میخواهی بگو ای ماهِ بیرحم
رازِ دل را پیشِ کس در عالمِ وسن نگفتم
در رهت از صد ملامت باختم سر، ای سلیما!
شرحِ این آتش به غیر از محرمِ دل من نگفتم
« سلطان یاووز سلیم »
برایت جام میریزم، تو زهرِ آب میخواهی
به چشمَت شعر میکارم، تو از من خواب میخواهی
رهم را راست بنمودم به سویِ منزلت امّا
تو شور و فتنه میجویی، رهِ پرتاب میخواهی
دو چشمم فرشِ راهت شد، دریغ از دیدهبانیها
نمیفهمی حضورم را، دلِ بیباب میخواهی
من از سهراب میگویم، ز دارو و ز نوشدارو
تو نه سهراب میخواهی، نه رزمِ ناب میخواهی
تو از ایوب میگویی که صبرش عالمی سوزد
منم مسکینِ بیصبر و تو تندیسِ تب میخواهی
کنارت زندهام با عشق و جانم پر ز امید است
مرا در خاک میخواهی، مرا در قاب میخواهی
از جفایِ این نگارِ بیوفا، سلیم! بگذر
که با اهلِ وفا دائم در این اسباب میخواهی
« سلطان یاووز سلیم »
خلوتی داریم با دل در حریمِ حالِ خویش
تا فلک باقیست ما را این خیال و حالِ خویش
ما در این دنیایِ محنتخانهٔ سرد و ملول
عالمافروزیم در کنجِ غبار و سالِ خویش
سایهٔ دولت نخواهم من ز خوانِ خسروان
سر به زانو برنهم در زیرِ پرّ و بالِ خویش
شکر ایزد را که بختِ ما ز رویِ شاهدت
روشن از نورِ تجلی کرد جام و فالِ خویش
دست گیر آن کس که نبوَد طاقتش را رویِ داد
تا رها گردی تو از بارِ گران و بالِ خویش
دوست گو نامِ گنه بر لب مبر کز کردهام
شرمسارم از عذابِ توبه و انفعالِ خویش
شمعِ بزمافروز را از سوزِ پروانه چه باک؟
کز برایِ جمع جوید هستی از زوالِ خویش
خاطرم از روزگار و ماجرایِ عمر گرفت
کو طبیبی تا بپرسد حکمت و مآلِ خویش؟
آسمان گو طعنه زن بر ماه و بر ابرویِ خویش
ما برون ناداده رخ از ماهِ بیزوالِ خویش
پادشاها در طریقت چون سلیمی مرد باش
تا نگه داری به جان حدّ و مقام و سالِ خویش
« سلطان یاووز سلیم »
بر آن شدم که سر از ملکِ ری برآورم
سفر کنم سویِ خاکِ خراسان از این دیار
دمی روم به برِ تربتِ شیخ در بسطام
وز آن سپس طلبِ روضهی جان کنم آشکار
به ملکِ ری شوم و خاکِ طوس بوسه دهم
کز این زیارتِ جان عمره سازم به روزگار
ز اوجِ چرخِ برین بگذرم به سویِ سدره
وز آن مقام به گلشنِ رضوان روم ز کار
دریغ و درد که تقدیر بر مراد نگشت
که تا ز سینه برآرم نفس به بویِ بهار
به پیشِ حکمِ قضا سر فرود آر، سلیمیا!
که جز رضایِ الهی نیابد از دلقرار
« سلطان یاووز سلیم »
ای چرخِ کجمدار چه بیداد کردهای
در این سرایِ محنت و غم کار کردهای
ما را همین عذاب بس از روزگارِ دون
کآن عترتِ رسول به غارت سپردهای
آن کارهایی که نکردی به عهدِ کفر
در روزگارِ شرع چنین زار کردهای
کامِ یزید دادهای از خونِ پاکِ شاه
بنگر چه ظلم بر تنِ دلدار کردهای
بهرِ خسی که سوخت ز نارِ ضلالتاش
در باغِ دین چه با گل و گلزار کردهای
با دشمنانِ دین نکند کس چنین ستم
کآن با رسول و حیدر و کرار کردهای
آن حلق را که بوسه زند لعلِ مصطفی
زخمی ز خنجرِ جفا و خار کردهای
ز آهِ دلِ سوختگان جانِ سلیمی بترس
کآن دودِ آه شعله به اعصار کردهای
« سلطان یاووز سلیم »
ندیدم در جهان رویی بدین حسن و نگار اول
که تا دل ببرد و دلبر شود در این دیار اول
اگر پوشد رخ از ما آن نگارِ سیمتن ناگاه
نسیمِ مشک پنهان میکند رازِ غبار اول
تو را دیدم که هم معنیّ و صورت در کمالستی
ندیدم در همه عالم چنین خلقت دچار اول
اگر در کویِ تو سرگشتهام عیبم مکن هرگز
چو تو چوگان زنی، جرمش نباشد گویِ زار اول
هر آن کس را که سوزِ عشق افتادهست در جانست
خوشا حالِ دلِ مسکین و فریاد و هوار اول
در این بازارِ عشاقان ملامت را خریداریم
که کنجِ خلوتِ ما به ز تختِ شهریار اول
ز گلشن بگذرم چون سروِ آزادم به بر گیرد
که تا لبتشنهام آید کنارِ آب و بار اول
به پیشِ آفتابِ رویِ تو بلبل خموش آید
که صد قرن این چنین بیند بهار و لاله زار اول
اگر دستت نیابد بوسه بر خاکش نهد جان دل،
بیا و پیشِ پایش خک کن رویِ گسار اول...
ز عشقِ رویِ تو در بندِ این دل شد سلیمی را
که تا روزِ جزا ماند سرودِ ماندگار اول
« سلطان یاووز سلیم »
حنجرهها بسته شد ز بندِ سکوت و فغانی نیست
پنجرهها غرقِ خاک گشت و ز رویش نشانی نیست
بغضِ گلوگیرِ ما شکافت سینه ز بیدادِ دهر
بهتِ صریحِ مرا فلک به اسارت کشانی نیست
نعره زدم در میانِ جمع که عاشقان مصلوبِ مرگند
طالبِ قوتِ دل از این زهرِ جانستانی نیست
چون پرِ پروانه باز شد به هوایِ پرواز در آفاق
دستِ دعایِ مرا به وقتِ قنوت امانی نیست
خطِ خطی کشیدهاند به صبحدمِ روشنِ امید
صفحهی جان را جز سیاهی و غبار مکانی نیست
در رههیِ این روزگار و بیدادِ زمانه
خروش برآور، سلیما! کز جهانِ جز مرگ تمنا نیست
« سلطان یاووز سلیم »
به پایان آمد این دفتر، ولیکن عشق باقی شد
حکایت در دلِ مسکین به صد دفتر تلاقی شد
پیامی بردم از جانم به سویِ آن نگارِ من
که من بر عهدِ خود هستم، اگر چه او فراقی شد
نگویم من نسب دارم به درگاهِ جلالِ تو
که این ادعا ز سالوسی و از رویِ نفاقی شد
بیا ای دوستان شرحی ز حالم با نگار گویید
که بیمارِ محبت را علاج از بهرِ راقی شد
نشانِ عاشق آن باشد که شب با روز پیوندد
هر آن کس خواب را جوید، نه در بندِ وثاقی شد
بده جامِ میِ مسکین به من، زهر است یا مرهم؟
که از دستانِ شیرینت، سمومِ دهر تیاقی شد
قدح چون دورِ ما باشد، به هشیاران مده ساقی
که چشمِ من ز هجرانش به حیرت در ستاقی شد
عدو در هتقِ نامِ من بدوید و خبر ناداشت
که مجنون را ز آتشها گریز و اشتیاقی شد
مگر خورشیدِ تابانیست در این فرخنده دیدارم؟
مگر روحالقدس با من در این خلوت تلاقی شد؟
شکارِ شیرِ غاباتم، نیابد کس صیدِ من
ولی این آهویِ شیراز اسیرِ این میاقی شد
سخن را گر چه پایانی نباشد در جهان سعدی
ولی تشنه بمیرد گر لبش دور از ترابی شد
از عشقِ مهرویان سلیمیا مدارا کن که این دنیا
تمام افسانه و بازیست، حکایت همچنان باقی شد
« سلطان یاووز سلیم »