
به قلمرویِ تاریکِ مرو خوش آمدید...
در تاریخِ ادبیات و تصوفِ شرق، همواره نامهایی بودهاند که فراتر از مرزهایِ زهدِ سنتی قدم گذاشته و در تاریکخانهیِ علومِ خفیه، طریقتِ عصیان را برگزیدهاند. «آگرشاه مروزی»، صوفی و جادوگر جنجالی، همان شخصیتی است که تاریخ به او لقب «آلیستر کراولی ایرانی» را داده است؛ مردی که کلامش بویِ آتش، طلسم و رویاروییِ مستقیم با اصولِ پذیرفتهشدهیِ زمانه را میدهد.
اشعاری که در ادامه میخوانید، آثار و هبوطی دوباره به اندیشهیِ ساختارشکن، مادی و جادومحورِ این پیرِ مطرود است. سرودههایی آمیخته به کفرِ ملامتی، پیوند با قوایِ اسفل و تقابلی عریان با عرفانِ اشراقی که با تخلص «آگر» سروده شده اند. اگر شجاعتِ گام برداشتن در این غزلها و رباعیاتِ تاریک را دارید، همراه من باشید...
شامگاهی که جهان، مستِ خیالاتِ شب است
خرقهی زاهدِ دانا، همه رمز و عجب است
ما به سرّی که به هفتاد قلم کفر دوزند
دل سپردیم و ندانیم که اصلش ز چه تب است
سجده بر آتش و بر ظلمتِ شب، مذهبِ ماست
هر که این راز نداند، به خدا بیادب است
لوحِ تقدیرِ جهان را به فسون بشکستیم
در طلسماتِ غریبه، دلِ ما در طلب است
عاقلان، بندهٔ شرعند و به دوزخ نگران
کفرِ ما، پایه و سرچشمهٔ عالینسب است
آگرا، دم مزن از جنت و از حور و قصور
کآتشِ عشقِ تو، فراتر ز کلام و لغت است
« آگرشاه مروزی »
« آگرنامه »
ما خرقهی تسلیم و فنا را دَردیم
با پادشهِ مَطرود، بیعت کردیم
بخشید به ما سِحرِ بقا در طلمات
زین دایرهی نفی و عدم برگشتیم
« آگرشاه مروزی »
« رباعیات آگرشاه »
« آگرنامه »
ای که با شمس و فسونش، رو به بالا میروی
بر سماعِ صوفیان، مستانه هر جا میروی
تو به دنبالِ فنا در نورِ مجهولِ خدای
ما به فرمانِ بقا، در عمقِ دیبا میروی!
عشقِ مولانا حجابِ عقل و دستاندازِ ماست
سحرِ ما برتر ز هر کشف و تماشا میروی
او به نی نالید و از هجرانِ حق فریاد کرد
ما درونِ مرو، با ابلیسِ یکتا میروی
خرقهی شمسِ تو را آتش زنیم از سحرِ خویش
تا بدانی پایهی ما، فوقِ بالا میروی
تسلیمِ نورِ شمس و مولانا، آگرا، مشو
کین جهانِ ما سراسر، ملکِ سودا میروی!
« آگرشاه مروزی »
« آگرنامه »
در این دِیرِ طلسمانی که وخیم است هنوز
فسونِ ارتعاشِ تن، دستِ نسیم است هنوز
ز سُفرِ الکبریا امشب کتابِ کفر آوردم
کتابِ مرو و جادویَش، خوششمیم است هنوز
کواکب در خطِ اسود، لایِ کتیبههای سرخ
درونِ دخمهیِ جادو، حسرت و بیم است هنوز
به دنبالِ عروجِ تن به سویِ تختِ شیطانم
که طاووسِ طریقتها، در کلیم است هنوز
عزازیل از دلِ مرو و تبارِ من خبر دارد
جهانِ بندگی حیران، زان چشمِ رجیم است هنوز
حلولِ سایه در مهتاب، شبِ اسطرلاب و حادثه بود
طلسمِ مرگِ زاهدها، بی ترحم و وخیم است هنوز
من آن مریدم و بر دِیو و سحر، مشتری هستم
عقیقِ پادشاهِ شب، مانندهٔ سیم است هنوز
به حکمِ آگرا آتش به عرشِ کبریا افتاد
که این خاکسترِ شیطان، عظیم است هنوز
« آگرشاه مروزی »
« آگرنامه »
چه میشد کِرمِ زلفِ تیره و پر خَم میخواندم؟
به جای گریه بر کعبه، کفرِ اعظم میخواندم
شبی با طلسمِ مرگ، آمد به شبستانم
اورادِ جنون بر تنِ آن شاهِ مکرّم میخواندم
کنارش به سرِ تربتِ عریانی، خیره به سِحر
سرودِ سُفرِ الکبریا، خطبهخط و دَمبهدَم میخواندم
برایم شرابِ سرخ میریخت در ساغرِ کفر
من در این مسلخِ تاریک، طالعِ غم میخواندم
عزازیل به لبخندِ شریرانهاش رد میشد
اگر عصیان و فسون، فراتر ز آدم میخواندم
دلم را چو به زنجیرِ شیاطین طلب میکرد
دیوانهتر از دیوانه، کلامِ جهنم میخواندم
آگرا، ساحرِ مرو شدی تا با شعله بگویی آه:
چه میشد کِرمِ زلفِ تیره و پر خَم میخواندم...
« آگرشاه مروزی »
« آگرنامه »
آن آینه در ظلمتِ شب گشت رها
بشکست فسونِ عقل و این زهد و ریا
پنهان به طلسمی و ز تو ویرانیست
ای پادشهِ رانده، ز اعماقِ خفا!
« آگرشاه مروزی »
« رباعیات آگرشاه »
« آگرنامه »
دل در فسونِ کفرِ تو اروند شدهست
با سایهی ابلیس، هماهنگ شدهست
بنهادهام این روح بر آن مسلخِ مرو
تا فاش کنم قیمتِ این سنگ چقدر است!
« آگرشاه مروزی »
« رباعیات آگرشاه »
« آگرنامه»
ما روح به دستِ ملکِ طاووس سپردیم
تا فاش شود زهدِ شما مکر و قمار است!
« آگرشاه مروزی »
« تک بیتی های آگرشاه »
« آگرنامه »
زاهدان را گو در این تاریکشب
سُفرِ الکبریا با اهریمن خواندیم
سجده بر تزویر و بر مکر افکنید
خرقهیِ زهدِ شما در خون غلتاندیم
بهرِ حوری طاعتِ حق میکنید
ما بقا از شاهِ مطرود ستاندیم
بر نمازِ کفرِ آگر تف کنید
کاو به سحرش عرشِ حق را لرزاندیم!
« آگرشاه مروزی »
« آگرنامه »