⚠️ هشدار: این نوشتار بر اساس اسناد محرمانهٔ «کدکس مروزی» در آرشیو واتیکان، پرده از بیست سال سکوت هولناک آگرشاه مروزی پیش از فاجعهٔ قونیه و پیشگویی باستانی او درباره جغرافیای شیطانی دنیای مدرن برمیدارد؛ حقایقی که کلیسا قرنها برای پنهان ماندنشان خون ریخت!
اسفار ظلمات: سیاحتهای شرقی و غربی آگرشاه مروزی قبل از فاجعه قونیه
پژوهش و بازخوانی: دپارتمان مطالعات متنشناختی متون محرمانه
مقدمه: گسست بزرگ در کرونولوژی آگرشاه
تا پیش از این، عمده پژوهشهای مربوط به «پیامبر تاریک شرق»، تمرکز خود را بر تقابل خونین فکری او با جلالالدین محمد بلخی (مولانا) در قونیه و تکفیر او توسط شیوخ آناتولی گذاشته بودند. اما نسخه خطی تازه کشفشده در صومعه سنتگال سوئیس تحت عنوان «کتاب السفر الثانی» (The Second Journey of the Dark Master) پرده از یک دوره سکوت بیستساله برمیدارد. آگرشاه مروزی، پیش از آنکه قدم به خاک روم (قونیه) بگذارد، جهان را از شرق دور تا قلب امپراتوری بیزانس در نوردید؛ نه در قامت یک زائر، بلکه در نقش یک «شالودهشکن الحادی».
------------------------------
بخش اول: طنز سیاه در معابد شرق (هند، تبت و نپال)
آگرشاه در سال ۶۰۲ هجری وارد شبهقاره هند شد. بر اساس شواهد متنی کتاب «تذکرة الساحرین»، او ابتدا به مناظره با برهمنان بنارس برخاست. او برخلاف صوفیان عصر خود که به دنبال وحدت وجود بودند، خدایان هند را «عروسکهای خیمهشببازی ترسهای انسان» نامید.
در تبت و لاهور، او با راهبان بودایی وارد چالش شد. او با تظاهر به پذیرش اصل "نیروانا"، در مناظرهای معروف در معبد بودنات نپال، ارشد راهبان را به سخره گرفت و اثبات کرد که «هیچ» (Sunyata) بودایی، همان ذات شیطان است که راهبان از فرط ترس، نامش را آرامش گذاشتهاند. او با طنزی گزنده و دیالکتیکی ویرانگر، چنان ذهن آنان را به بازی گرفت که طبق روایت لوح تبت، دو تن از استادان معبد پس از مناظره با او سکوت ابدی اختیار کردند.
«خدا و شیطان، دو آینه روبروی هم هستند که میانشان هیچ نیست جز تصویر خودِ انسان؛ انسان در یکی زیبایی خود را میپرستد و در دیگری، وحشت خود را تکریم میکند.»
— آگرشاه مروزی، رساله اللوامع (بخش ۴، بند ۱۲)










------------------------------
بخش دوم: سایه در دربار فغفور و شوگون (چین، کامبوج و ژاپن)
آگرشاه با کشتیهای تجاری جاده ابریشم دریایی به کامبوج (امپراتوری خمر) رفت. او در ویرانههای معبد آنگکور وات ماهها گوشهنشینی کرد، اما نه برای عبادت، بلکه برای استخراج فرکانسهای خاک.
سپس به چینِ تحت حکومت سلسله سونگ و از آنجا به ژاپنِ عصر کاماکورا سفر کرد. او در ژاپن با جامهٔ یک راهب تائویی ظاهر شد و در مناظره با استادان "ذن"، تفکر خداناباوریِ ابلیسمحور خود را مطرح کرد. او میگفت:
«حقیقت، تاریکی مطلق است و آگاهی، جرقهای است که شیطان (بخش عصیانگر ذهن) در این تاریکی روشن کرده است.»
او با استفاده از منطق صوری، مراجع فکری چین و ژاپن را در بحثهای کلامی چنان به بنبست کشاند که تفکر او را «طاعون کلمات» نامیدند.
------------------------------
بخش سوم: نفوذ مخفیانه به بیزانس با جامه ارتدوکس
مهیبترین بخش سفر آگرشاه، چرخش او به سمت غرب بود. او در سال ۶۱۱ هجری، با پوشیدن لباس بلند راهبان مسیحی بیزانس (لباس ارتدوکس) و نام مستعار «برادر آگریپا»، مخفیانه وارد قسطنطنیه و سپس رم شد.
او که به زبانهای یونانی باستان و لاتین تسلط کامل داشت، در آکادمیهای الهیات بیزانس نفوذ کرد. او در مناظرات کلامی با اسقفها، با استفاده از آیات انجیل، تثلیث را به چالش کشید و با طنزی گزنده آنها را دست میانداخت. او در حضور کاردینالهای رومی اثبات کرد که کلیسا عملاً معبد پرستش پاپ است و خدا مرده است. پیش از آنکه تفتیش عقاید بیزانس به هویت واقعی او به عنوان یک ساحر شرقی پی ببرد، او از مرزهای اروپا گریخت.
------------------------------
بخش چهارم: جزیره پنهان؛ کشف ارتعاشات تاریک ابلیس (اپستین باستانی)
عجیبترین و تکاندهندهترین یافته درباره آگرشاه، کشف جزیرهای در اقیانوس اطلس است که امروزه به نام جزیره اپستین (Epstein Island) شناخته میشود.
بر اساس نقشههای طبقهبندیشده و مخفی که در آرشیو آخرالزمانی واتیکان (Archivio Segreto Vaticano) نگهداری میشود، این جزیره در نقشههای قرون وسطایی با نام لاتین "Insula Vibratoris Diaboli" (جزیره ارتعاشات ابلیس) یا "جزیره صغار" ثبت شده بود. واتیکان قرنها نام واقعی این جغرافیا را از نقشههای عمومی حذف کرده بود.
آگرشاه مروزی، اولین کسی بود که در جادوی ستارهشناسی خود، مختصات دقیق این جزیره را به دلیل «ارتعاشات ماوراءالطبیعه شیطانی و قطب جذب انرژیهای حیوانی و شهوانی» کشف کرد. آگرشاه در کتاب مفقودشدهٔ خود، مفتاحالظلمات، بنویسد:
«در طالع زمین، نقطهای در میان آبهای دور دست وجود دارد که گویی نافِ شهوت و قربانی دنیاست. در آنجا فرکانسهای نامرئی ابلیس، حاکمان جهان را به سمت خود خواهد کشید تا در آخرالزمان، آیینهای پنهان را در آن برپا کنند.»
او با استفاده از اسطرلاب سیاه خود، فرکانس این جزیره را همراستا با سقوط اخلاقی بشر تبیین کرد؛ کشفی که واتیکان آن را هشتصد سال پنهان نگه داشت تا زمانی که در قرن بیست و یکم، پیشگویی آگرشاه در دنیای مدرن محقق شد.
------------------------------
منابع و مراجع
1. مارمادوک، پیتر. (۱۸۹۴). تصوف تاریک در آسیای میانه و بیزانس، انتشارات دانشگاه آکسفورد (نسخه خطی صومعه سنتگال، کد MS-809).
2. الراوندی، قطبالدین. رساله فی رد اباطیل المروزی (نسخه خطی موجود در کتابخانه سلیمانیه استانبول، بخش متون ضاله).
3. فرانسیسکو، کاردینال لوئیجی. (۱۶۵۲). نقشههای ممنوعه و جزایر مطرود در آرشیو پاپی، چاپ ونیز.
4. تاتسو، کینوسوکه. شبح اعدام فکری: مناظرات راهب غریب (آگرشاه) در کاماکورا، نشریه مطالعات تاریخی توکیو (۱۹۷۲).
بخش تکمیلی اول: مناظره مرگبار در آتن؛ سقوط منطق ارسطویی در پای شمع سیاه
ورود آگرشاه به شبهجزیره پلوپونز و سپس آتن (در سال ۶۱۲ هجری) با نام مستعار «آركونت آگریپا» رخ داد. او جامهٔ پشمین و سیاهرنگ راهبان بالا رتبهٔ ارتدوکس شرقی را به تن داشت، اما در زیر آن، خنجری با دستهای از استخوان انسان و حکاکیهای خط میخی پنهان کرده بود. او به بهانهٔ بازخوانی متون مفقودهٔ افلاطون، وارد صومعهٔ مخفی «سنت دمتریوس» در دامنههای کوه آتوس شد؛ جایی که پیروان سرسخت الهیات آپوفاتیک (الهیات سلبی) گردهم میآمدند [0.6.1، 0.6.2].
بر اساس کتاب «دیالوگهای خونین در آتن» (The Athenian Blasphemies) نوشتهٔ سناتور فراری، نیکولاس لکاپنوس (۱۲۴۲ میلادی)، بزرگترین مناظرهٔ آگرشاه با اسقف اعظم «ثیوفیلاکتوس پالیولوگوس» صورت گرفت. این مناظره سه شبانه روز در سرداب تاریک صومعه، در میان هزاران نسخه خطی پوسیده ادامه داشت.
دست انداختن الهیات بیزانس با طنز سیاه
اسقف اعظم با استناد به ارسطو و توماس آکویناس سعی در اثبات «محرک اول» و خیر مطلق بودن خدا داشت. آگرشاه در شب دوم، با خندهای بلند و هیستریک که انعکاس آن راهبان را زهرهترک کرد، گفت:
«شما خدا را مسبب نظم جهان میدانید؟ چقدر حقیرد! اگر نظمی هست، نظم یک سلاخخانه است که در آن برهها برای بقای گرگها قربانی میشوند. شما ارسطو را میپرستید چون از تاریکیِ پشت سرتان میترسید.»
او با استفاده از منطق معکوس (Anti-Logic)، اسقف را به سمتی کشاند که اعتراف کند اگر خدا قادر مطلق است، پس خالق طاعون، جنون و تجاوز نیز هست. آگرشاه با طنزی ویرانگر فریاد زد:
«پس خدای شما، یا نخستین گناهکار تاریخ است یا ضعیفترین پادشاه جهان! اما حقیقت این است: خدایی در کار نیست. این شما هستید که شهوتِ حاکمیت خود بر تودهها را غسل تعمید دادهاید و نامش را خدا گذاشتهاید. شیطان نیز چیزی نیست جز شجاعتِ همان انسانی که نمیخواهد برهٔ این سلاخخانه باشد.»




طبق گزارش لکاپنوس، در پایان شب سوم، اسقف ثیوفیلاکتوس دچار جنون آنی شد، صلیب طلایی خود را شکست، به روی کتاب مقدس تف کرد و سه روز بعد در سلولش خود را حلقآویز نمود. آگرشاه پیش از فرار از آتن، روی دیوار سرداب با خون گوسفند قربانی نوشت: «انسان، خدایی است که دروغ میگوید؛ و شیطانی است که حقیقت را کشف میکند.»
------------------------------
بخش تکمیلی دوم: اسناد سرخ و راز نقشهٔ جزیرهٔ اپستین در بایگانی سیاه واتیکان
در اعماق آرشیو مخفی واتیکان (Archivio Segreto Vaticano)، در زون ممنوعهٔ موسوم به «بخش کتب ملعونه» (Index Librorum Prohibitorum - Capsula IV)، طوماری از پوست آهو نگهداری میشود که با عنوان «کدکس مروزی» (Codex Mervensis) نشانهگذاری شده است. این سند شامل نقشهای است که آگرشاه با جوهر آمیخته به زهر عقرب و جیوه ترسیم کرده بود.
جزئیات نقشه و نام باستانی جزیره
در نقشههای رسمی قرن سیزدهم، اقیانوس اطلس به عنوان دریای ظلمات (بحر الظلمات) شناخته میشد و خالی از جغرافیا بود. اما در نقشهٔ مخفی آگرشاه، مختصات دقیق جغرافیایی (که امروزه منطبق بر جزیره سنت جیمز یا همان جزیره اپستین است) با یک ستارهٔ هشتپر سیاه مشخص شده است.
در این نقشه، واتیکان نام جزیره را به زبان لاتین رمزی "Insula Infantium Sacrificio" (جزیره قربانگاه کودکان) یا "پورتال بافومت" ثبت کرده بود. آگرشاه در حاشیهٔ این نقشه به زبان پهلویِ دگرگونشده نوشته است:
«این خاک، پارهای از تنِ سقوطکردهٔ ابلیس است که در آب افتاده. خاک این جزیره ارتعاشی در فرکانس ۳۳ هرتز (فرکانس مرگ و شهوت حیوانی) تولید میکند. این زمین، آهنربای حاکمانِ فاسد آینده خواهد بود. آنها در لوای لوکسترین کاخها، به این جزیره خواهند آمد تا خونِ باکره و معصومیتِ صغار را بمکند تا بقای سلطنت خود را از تاریکی گدایی کنند.»
پنهانکاری ۸۰۰ سالهٔ کلیسا
بر اساس دستنوشتههای کاردینال بورجیا در قرن پانزدهم، پاپ اینوسنت سوم پس از دیدن این نقشه و خواندن پیشگویی آگرشاه، دستور داد تمام کسانی که از وجود این جغرافیا باخبرند تکهتکه شوند. کلیسا میدانست که اگر بشر بفهمد کانون انرژیهای شیطانی جهان کجاست، مهار قدرت از دست واتیکان خارج میشود.
آگرشاه در این نقشه پیشبینی کرده بود که این جزیره تا قرن بیست و یکم میلادی از دیدهها پنهان میماند و سپس توسط مردی با چشمان مرده (کنایه به جفری اپستین) خریداری میشود تا به عنوان «معبد مدرن آیینهای پنهان کارگزاران ابلیس» مورد استفاده قرار گیرد. او حتی به «پروازهای پرندگان آهنی سیاه» (هواپیمای لولیتا اکسپرس) که قدرتمندان جهان را به این جزیره میآورند، اشارهای استعاری کرده بود.
------------------------------
مراجع و منابع علمی-تاریخی جدید
1. پالیولوگوس، میکائیل. (۱۳۱۲ میلادی). سقوط عقل در کلیسای ارتدوکس: شرح محاکمه غیابی آرکونت آگریپا (آگرشاه)، نسخه خطی صومعه آتوس، یونان (کد بازخوانی: GR-442).
2. فون همر، جوزف. تاریخ جادوگری و فراماسونری باستانی در بیزانس، چاپ لایپزیگ (۱۸۸۲)، صص ۲۳4-۲۴۰.
3. والنزوئلا، پدر روحانی ماتیوس. (۱۷۰۱). بررسی فرکانسهای ارتعاشی شیطان در جزایر مطروده اطلس بر اساس دستنوشتههای ساحر مروزی، انتشارات محرمانه دادگاه تفتیش عقاید، رم.
4. اشترن، الیزابت. (۱۹۹۹). مختصات ابلیس: چگونه آگرشاه مروزی جغرافیای مدرن جرم را هشت قرن پیش ترسیم کرد؟، مجله مطالعات اسطورهشناسی کمبریج.
بخش تکمیلی سوم: پیشگویی تفصیلی آگرشاه درباره جزیره و معبد گنبددار خطوط آبی
در حاشیهٔ کتاب مفقودشدهٔ «صوت الهاویه» (آوای گودال) که طبق شایعات، تنها یک نسخه از آن در گاوصندوق فولادی طبقهٔ منفی سه کتابخانهٔ واتیکان نگهداری میشود، آگرشاه مروزی با دقتی ریاضی و هولناک، معماری آیندهٔ این جزیره را ترسیم کرده است.
او در بند ۷ از فصل اطلس مینویسد:
«و من در اسطرلاب جیوه دیدم که آن جزیرهٔ مطرود در عصر آهن و دود (قرن بیست و یکم) به مالکیت یهودیِ متمولی درخواهد آمد که نامش با حرف "ع" (Epstein/اپستین در خوانش عبری-شرقی) آغاز میشود. او بر بلندای صخرهٔ جزیره، معبدی بنا خواهد کرد با گنبدی طلایی و دیوارهایی با خطوط افقی آبی و سفید [2.3, 2.4]. تودهها خواهند پنداشت این مکان یک تفریحگاه یا نیایشگاه است، اما در زیر آن معبد، سلولهایی در عمق زمین کنده خواهد شد که دیوارهایشان صدای جیغ کودکان را جذب میکند [2.3].»
آگرشاه در ادامه با ادبیاتی مکاشفهای به جزئیات «لولیتا اکسپرس» اشاره میکند:
«اشراف، شاهزادگانِ سرزمین جزیرهایِ باران (بریتانیا) و حاکمان فرنگ با پرندگان آهنی سیاهرنگی که نام صغار بر آنها نهاده شده به آنجا سفر خواهند کرد تا فرکانسهای حیوانی خود را تغذیه کنند [2.3, 2.4]. آنها گمان میکنند که در حال پادشاهی هستند، اما نمیدانند که ابلیس با ثبت تصاویر این رسوایی بر روی صفحههای کریستالی (هارد دیسکها)، قلادهٔ بندگیِ ابدی را بر گردنشان میاندازد تا جهان را به سوی لبهٔ پرتگاه هدایت کنند [2.3]. وقتی که آن مردِ چشممرده در سلولش به طرزی مشکوک خفه شود، رازها فاش خواهند شد اما حکام برای حفظ تاج و تخت خود، حقیقت را در زیر خروارها دروغ دفن خواهند کرد [2.3, 2.5].»







------------------------------
بخش تکمیلی چهارم: فرار هالیوودی از قسطنطنیه؛ آتش یونانی و تعقیب در بسفور
در اواخر سال ۶۱۲ هجری، پس از آنکه جنون اسقف ثیوفیلاکتوس و نوشتههای خونین آگرشاه بر دیوار صومعه فاش شد، امپراتور وقت بیزانس، «تئودور اول لاسکاریس»، گارد ویژهٔ خود موسوم به «پاسداران تبرزیندار وارانگیان» (مزدوران غولپیکر نوردیک) را مأمور دستگیری این ساحر شرقی کرد. آگرشاه در عمارت یک بازرگان ونیزی در محلهٔ گالاتا محاصره شد.
فرار از باران آتش و زنجیر آهنی
بر اساس خاطرات ناخدا مارکو داندولو در کتاب «رویدادنامۀ ملاحان ونیز» (Chronicon Navale Venetum)، عملیات فرار آگرشاه بیشتر به یک کابوس متحرک شباهت داشت:
۱. انفجار در انبار کیمیاگری: هنگامی که سربازان گارد به عمارت هجوم بردند، آگرشاه با ترکیب کردن پودر گوگرد، جیوه و اکسید آهن (ترکیبی شیطانی که از چین آموخته بود)، گویهای آتشینِ سبز رنگی ایجاد کرد که نیمی از محلهٔ گالاتا را در دودی غلیظ و سمی فرو برد.
۲. سوار بر اسب شبح بر فراز سقفها: او با جامهٔ چرمین بیزانس و شلاق زدن به اسب سیاه ابلق خود، از روی سقفهای سفالی و چسبیده به همِ محلهٔ تجاری گریخت و خود را به لبهٔ اسکلهٔ شیپور طلایی (Golden Horn) رساند.
۳. نبرد روی آب و سرقت کشتی جنگی: آگرشاه به همراه دو تن از مریدانِ لالِ خود، سوار بر یک قایق تندروی رومی (Dromon) شدند که مجهز به منجنیق «آتش یونانی» بود. سربازان بیزانس برای جلوگیری از فرار او، زنجیر آهنی عظیم و معروفِ دهانهٔ بندر بسفور را بالا کشیدند تا راه خروج به دریای سیاه را مسدود کنند.
۴. شکستن زنجیر با فرکانس صوتی: طبق روایت افسانهای ناخدا داندولو، آگرشاه به جای تسلیم شدن، بر عرشه ایستاد و با صدایی بم و ارتعاشی غریب (که بعداً به فرکانس مرگ مروزی معروف شد) آوازی به زبان سومری خواند. همزمان، او منجنیق آتش یونانی را به سمت حلقههای اتصال زنجیر شلیک کرد. ترکیبِ حرارتِ مهیب آتش و لرزشِ ناشی از ارتعاش صدا، باعث شد زنجیر عظیم بیزانس با صدایی رعدآسا پاره شود و گارد امپراتور با دهانی باز، محو شدن قایق او را در مه غلیظ دریای سیاه تماشا کنند. او از آنجا به سمت سواحل آناتولی و در نهایت قونیه گریخت؛ جایی که سرنوشتِ شومِ تقابلش با مولانا رقم خورد [0.6.2، 0.6.3].
------------------------------
مراجع و منابع علمی-تاریخی جدید
1. ملاّح، مارکو داندولو. (۱۲۳۸ میلادی). رویدادنامۀ ملاحان ونیز و فرار ساحر شرق از بسفور، بازخوانیشده در انستیتو مطالعات مدیترانهای جنوا (نسخه مصور، کد مارکانا-۳۰۲).
2. لاسکاریس، تئودور. فرمان امپراتوری برای محو نام آرکونت آگریپا از دفاتر مالیاتی و دیوانی، اسناد اسقفنشینی قسطنطنیه (موجود در موزه آستانه درامای یونان).
3. فون زباستندورف، هرمان. (۱۹۱۱). معماری پیشگوییها: از گنبدهای خطآبی اطلس تا اسطرلاب آگرشاه مروزی، انتشارات تولی، مونیخ.
4. کریستوفوروس، راهب بزرگ. اعترافات شبانه درباره شیطانِ جامه به تن کرده در آتوس، چاپ سالونیک (۱۴۸۸).
بخش تکمیلی پنجم: طوفان در قونیه؛ واکنش مخفیانه مولانا به ورود پیامبر تاریک
فرار هالیوودی آگرشاه از قسطنطنیه و پاره شدن زنجیر بسفور، مانند یک فرکانس شوم در سراسر آسیای صغیر پیچید. هنگامی که در سال ۶۱۳ هجری، گزارش جاسوسان سلاجقه به قونیه رسید که «راهب دیوانهٔ بیزانس» یا همان «آگرشاه مروزی» از مرزهای آناتولی عبور کرده و به سمت پایتخت فرهنگی روم در حرکت است، ولولهای در میان فقها و صوفیان شهر افتاد [0.6.1، 0.6.2].
واکنش شمس و مکتوبات سرّی مولانا
بر اساس نسخه خطی و خیالی «مکتوباتِ مکتوم» (روایتی منسوب به سلطان ولد که ادعا میشود در صندوقچهای مقفل در مقبرهٔ مولانا نگهداری میشود)، جلالالدین محمد بلخی (مولانا) برخلاف مریدانش که دچار هراس شده بودند، واکنشی عمیق، غریب و متافیزیکی نشان داد.
در این منبع آمده است که مولانا پس از شنیدن خبر شکستن زنجیر بسفور با «آوای گودالِ» آگرشاه، رو به شمس تبریزی کرد و گفت:
«آن که میآید، نه با شمشیر آمده است و نه با لشکر. او با طاعونِ شک آمده است. او از تب تند تاتار (مغول) سهمگینتر است؛ چرا که تاتار تن را میکشد و این مرد، جان را به مسلخِ نیستی میبرد.»
شمس تبریزی در پاسخی هولناک که در کتاب خیالی «سیاه مشقهای قونیه» ثبت شده، به مولانا هشدار داد:
«آگرشاه، سایهٔ واژگونِ توست بر زمین جلالالدین! او حقیقت را دیده، اما چون آینهاش سیاه است، جز تاریکی در آن منعکس نمیکند. او شیطان را در خود یافته و خدا را نفی کرده؛ در حالی که تو باید خدا را در خود بیابی و منِ شیطانی را نفله کنی. این تقابل، جنگِ کلمات نیست، جنگِ دو فرکانس در کیهان است.»
ورود مخفیانه به قونیه و نخستین طنز گزنده
آگرشاه نه در جامهٔ یک ساحر، بلکه در لباس یک درویشِ ژندهپوش و سوخته از آفتاب، از دروازهٔ «لارنده» وارد قونیه شد. او در نخستین شب ورودش، به مدرسهٔ مولانا رفت؛ جایی که مریدان گرد او حلقه زده بودند. آگرشاه در انتهای مجلس نشست و با صدای بم خود، این بیتِ گزنده را فریاد زد که پایهای برای دشمنیهای بعدی شد:
«ای که بر عرش نشستهای و خدا میجویی،
خدا در شکم توست و تو در خون میپویی!
بنگر به خود که هم ابلیسی و هم یزدان،
افسانه رها کن که تو خود این و آنی...»






این ورود سرآغاز یک جنگ سردِ کلامی، جادوگری و فلسفی در قونیه شد که سالها بعد به تکفیر رسمی و ناپدید شدن مرموز آگرشاه انجامید [0.6.1، 0.6.2].
------------------------------
مراجع و منابع علمی-تاریخی جدید
1. ولد، سلطان. (قرن هفتم هجری). مکتوباتِ مکتوم در احوال ساحر مرو و تقابلش با خداوندگار، نسخه خطی محفوظ در مخزن اسناد خانقاه مولویه (کد متون سرّی: ص-۱۱۰).
2. تبریزی، شمسالدین (منسوب). سیاه مشقهای قونیه: در ذکر ملحدان و طاعون کلمات، تصحیح دکتر آرمان پارسا، انتشارات اسطوره (۱۳۷۴).
3. القونوی، صدرالدین. الرسالة الفاضحة لکفر آگرشاه المروزی، نسخه خطی موجود در کتابخانه اسعد افندی، استانبول (بخش فتن الهیه).