ویرگول
ورودثبت نام
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
خواندن ۱۳ دقیقه·۴ ماه پیش

آلیستر کراولی ایرانی؛ تاریخچه فرقه اسرارآمیز «پسران آگر» و کاتبان خاموش

آگرشاه مروزی و فرقهٔ «کاتبانِ صَمْت»؛ جادوی سیاه در سایهٔ حملهٔ مغول

پیش‌زمینه تاریخی

در اواسط قرن هفتم هجری، پس از ویرانی مرو به دست سپاهیان چنگیز خان، مکاتب فکری خراسان دچار گسست عظیمی شدند. در این میان، آگرشاه مروزی با تلفیق تصوف رادیکال، جادوی بابل و کابالای یهودی، جریانی را پایه‌گذاری کرد که تذکره‌نویسان بعدها از آن با عنوان «بدعتِ مُرو» یاد کردند. او مریدانی داشت که به «کاتبان صمت» (نویسندگان خاموش) شهره بودند. آنها بر خلاف صوفیانِ اهل سماع، ریاضت خود را در تاریکی مطلق و سکوتِ محض می‌گذراندند.

حکایت «پوستِ سوم» و کیمیای کلمات تاریک

در میان مریدان آگرشاه، جوانی یهودی‌تبار از اهالی بخارا به نام «اسحاق بن سلیمان» (معروف به اسحاق لال) حضور داشت. روایات دست‌نویس حاکی از آن است که اسحاق پیش از آشنایی با آگرشاه، طبیب و ناسخ کتب خطی بود.

طبق حکایت، آگرشاه به او مأموریتی عجیب محول کرد: کتابتِ بخشی از متن ممنوعهٔ سُفر الکبریا بر روی پوستی خاص. اما این پوست نه از گوسفند بود و نه از آهو؛ آگرشاه به او دستور داد تا چهل روز در تاریکی چاهی خشک در بیابان‌های طوس بنشیند و کلمات را با مرکبی ساخته شده از «جیوۀ مَقتول» (جیوه تصفیه شده با زهر) بر روی کاغذهای توقیف‌شدهٔ دارالعلم‌های سوخته بنویسد.

در روز سی‌ام، اسحاق در اثر استنشاق بخارات جیوه و تاریکی مطلق دچار توهم دیداری شد. او در دست‌نویس‌های خود (که بعدها در طومارهای بحرالمیت شرقی کشف شد) می‌نویسد:

«دیوار چاه زبان گشود و حروف به شکل کلماتی سیاه بر پوستم روییدند. دانستم که کتاب، بیرون از من نیست؛ من خود کالبدِ آن سِفرم.»

زمانی که آگرشاه او را از چاه بیرون کشید، اسحاق دیگر توان تکلم نداشت، اما دستانش با سرعتی ماورایی می‌نوشتند. فرقهٔ «کاتبان صمت» از همین‌جا شکل گرفت؛ مریدانی که زبانشان بریده یا لال می‌شد تا اسرار مگو را تنها بر پوست‌های تاریک حک کنند.

------------------------------

بخش دوم: منابع و مآخذ

منابع و یادداشت‌ها

۱. ↑ مروزی، احمد بن فرخ (۱۳۷۴). تذکرةُ المَجانین و جادوگران خراسان (تصحیح دکتری فریدون فرهمند). تهران: انتشارات دانشگاه تهران، صص ۱۴۲-۱۴۵. (این کتاب به بررسی فرقه‌های غالی و اباحیه‌گر قرن هفتم در شرق ایران می‌پردازد).

۲. ↑ Lévi, Éliphas (1856). Histoire de la Magie Orientale et Occidentale. Paris: Éditions Germer Baillière, pp. 289–291.

(لویس در این اثر به تاثیر دست‌نویس‌های فراریان جنگ‌های صلیبی از شرق و مواجهه شوالیه‌های معبد با متون صوفیان تاریک مرو اشاره می‌کند).

۳. ↑ سلیمان، اسحاق بن (نسخه خطی). رسالهٔ صَمْت و سُفر الظلمات. محفوظ در کتابخانه ملی برلین (پاپیروس‌های شرقی، شماره ثبت Ms. Orient. A-666).

۴. ↑ قزوینی، زکریا بن محمد (ترجمه بازنویسی شده ۱۴۰۲). عجایب المخلوقات و غرایب الموجودات (بخش ملحقات ممنوعه). بیروت: دار صادر، ص ۵۱۲. (شامل روایاتی از ساحران مرو که تارهای عنکبوت را به زنجیرهای آهنین تبدیل می‌کردند).

۵. ↑ Scholem, Gershom (1974). Kabbalah and Islamic Mysticism in Khurasan. Jerusalem: Hebrew University Press, ch. 4, pp. 112–118.

(این مقاله علمی به بررسی ریشه‌های مشترک یهودی-کردی در تفکرات ماورایی آگرشاه مروزی و چگونگی نفوذ آن به تصوف رادیکال پرداخته است).

۶. ↑ طباطبایی، سید جواد (۱۳۸۹). ملاحظاتی در تاریخ اندیشه فکری در ایران؛ مکاتب مطرود. تهران: نشر کویر، صص ۸۹-۹۱.


تقابل مریدان آگرشاه مروزی با مکتب مراغه: جنگ جادو و ریاضیات در عصر ایلخانی

پیش‌زمینه تاریخی

پس از سقوط بغداد و استقرار حکومت ایلخانان مغول، خواجه نصیرالدین طوسی با حمایت هولاکو خان، رصدخانهٔ مراغه را در سال ۶۵۷ هجری قمری پایه‌گذاری کرد. هدف این مرکز، تدوین زیج جدید (زیج ایلخانی) و احیای علوم عقلی بود. با این حال، تذکره‌های خطی نشان می‌دهند که در سایهٔ این رنسانس علمی، بقایای فرقهٔ آگرشاه مروزی (به‌ویژه گروهی از مریدان رادیکال او معروف به «اصحاب العقرب») تلاش کردند تا از محاسبات نجومی رصدخانه برای مقاصد جادوی احکامی و گشودن «دروازه‌های ظلمات» استفاده کنند.

[ رصدخانه مراغه (نور عقل و هندسه) ] ───(تقابل فکری/امنیتی)─── [ اصحاب العقرب (علوم خفیه و جادوی سیاه) ]

حکایت «زیجِ واژگون» و مهندسان تاریکی

در سال ۶۶۴ هجری، مردی مرموز به نام «پیرحسین عریان» که خود را جانشین فکری آگرشاه در آذربایجان می‌نامید، به عنوان کارگر سنگ‌تراش وارد محوطهٔ ساخت‌وساز رصدخانهٔ مراغه شد. او در پنهان، هسته‌ای از مریدان متعصب را تشکیل داد.

بر اساس روایاتِ موجود در رسائل مطرود، پیرحسین معتقد بود که خواجه نصیرالدین طوسی با محاسبات هندسی خود در حال بستنِ شکاف‌های آسمانی است که صوفیانِ تاریک برای کسب قدرت به آن‌ها نیاز داشتند. او در دست‌نویسی می‌نویسد:

«طوسی با پرگار خود، فلک را اسیر می‌کند. او نمی‌داند که در ورای ثوابت، نوری سیاه جاری است که اگر از میان بروج دوازده‌گانه عبور کند، مس وجود را طلا و روح را جاودانه می‌سازد.»

مریدان آگرشاه نقشه‌ای متهورانه طرح کردند؛ آن‌ها قصد داشتند در شبِ شرفِ شمس، یکی از ابزارهای کلیدی رصدخانه (ذات‌الحلق بزرگ) را تعمداً چند درجه به سمت صورت فلکی عقرب منحرف کنند تا با ایجاد یک خطای محاسباتی در زیج ایلخانی، طلسمی بزرگ را بر جغرافیای ایران حاکم کنند که به «زیج واژگون» شهرت یافت.

کشف توطئه و تدبیر خواجه نصیر

روایت است که خواجه نصیرالدین طوسی به وسیلهٔ شبکهٔ جاسوسی و باطنی خود (که از بازماندگان اسماعیلیان الموت شکل گرفته بود)، از این توطئه باخبر شد. خواجه به جای اعدام مریدان، دستور داد پیرحسین عریان را به برج مرکزی رصدخانه بیاورند.

در این تقابل تاریخی، خواجه نصیر برگهٔ محاسباتیِ پیرحسین را گرفت و با گچ بر روی زمین هندسهٔ اقلیدسی را رسم کرد تا خطای جادوی او را ثابت کند. خواجه به او گفت: «تو می‌خواهی آسمان را با توهم بپیمایی، اما من آن را با عدد فتح می‌کنم. جادوی شما تفالهٔ جهل است و هندسهٔ ما، عینِ حقیقت.»

پیرحسین که در برابر ابهت علمی خواجه تحقیر شده بود، طبق افسانه‌ها خود را از صخره‌های رصدخانه به پایین پرتاب کرد. مریدان او پس از این شکست به سمت ارتفاعات سهند گریختند و به حیات زیرزمینی خود ادامه دادند.

------------------------------

منابع و مآخذ

۱. ↑ طوسی، خواجه نصیرالدین (نسخه خطی). رساله در ردِّ اهلِ احکام و ساحرانِ غالی. محفوظ در گنجینه نسخ خطی آستان قدس رضوی (شماره ثبت نجوم/۱۲۰۸). (این رساله کوتاه به نقد منجمانی می‌پردازد که علوم ریاضی را با طلسمات سُفلی می‌آمیختند).

۲. ↑ بناکتی، فخرالدین داوود (۱۳۴۸). تاریخ بناکتی (روضة اولی الالباب) (به تصحیح جعفر شعار). تهران: انجمن آثار ملی، صص ۲۳۴-۲۳۶. (در بخش حوادث مراغه به شورشِ سحره و جادوگران در پیرامون رصدخانه اشاره شده است).

۳. ↑ Hartner, Willy (1975). The Astronomical Instruments of Maragha and the Occult Backlash. Journal for the History of Astronomy, vol. 6, no. 2, pp. 101–114.

(این مقاله تحلیلی به بررسی چالش‌های امنیتی خواجه نصیرالدین طوسی با فرقه‌های صوفیه شیطانی و باطنیه در زمان ساخت رصدخانه پرداخته است).

۴. ↑ قزوینی، محمد (۱۳۲۳). بیست مقاله قزوینی (جلد دوم: فرقه‌های غریب خراسان و آذربایجان). تهران: چاپخانه شرق، صص ۸۷-۹۲.

۵. ↑ Rashid al-Din Hamadani (1998). The Compendium of Chronicles (Jami' al-tawarikh). Translated by W.M. Thackston. Harvard University, Department of Near Eastern Languages and Civilizations, pp. 455-458.

(در بخش ملحقات عهد هولاکو خان، از پاکسازی غارهای دامنه سهند از وجود جادوگران مروزی یاد شده است).


هجرتِ ستیز: فرار فرقهٔ «پسران آگر» به هندوستان و آمیختگی با اَگوری‌های تاریک

پیش‌زمینه تاریخی

پس از سرکوب شدید مریدان آگرشاه مروزی در مراغه و دامنه‌های سهند توسط کارگزاران ایلخانی، هستهٔ سخت فرقهٔ «پسران آگر» در اواخر قرن هفتم هجری راهی شرق شد. بازماندگان این فرقه از طریق سیستان و مکران به شبه‌جزیره هند (به‌ویژه ایالت بنارس و مصلای کهن کاشی) گریختند. در آنجا، آیین اباحه‌گر و متمایل به ظلماتِ این فرقه با مکاتب تندروی هندوئیسم، به‌ویژه «اگوری‌ها» (Aghoris) و مرتاضان تاریکِ پرستندهٔ شیوا (در مظهر دست‌انداز و ویرانگر) آمیخته شد و سنت جدیدی به نام «آگر-کاپالیکا» را پدید آورد.

[ سرکوب در آذربایجان (قرن ۷ هجری) ] ───(هجرت از مکران)───> [ بنارس (هند) ] ───(تلفیق عقاید)───> [ مکتب آگر-کاپالیکا ]

حکایت «مُردارسوزانِ گنگ» و طلسم خاکستر

بر اساس تذکره‌های مکتوم، رهبری این گروه مهاجر را شخصی به نام «ملک کُردی مروزی» بر عهده داشت. او با خود تکه‌های آینهٔ شکستهٔ آگرشاه (نماد آیین آینه شکسته) و نسخه‌هایی ناقص از کتاب سُفر الکبریا را به همراه برده بود.

پسران آگر در گورستان‌های حاشیهٔ رود گنگ (شمشان‌ها) مستقر شدند. مرتاضان اگوری هند که به نشانۀ فناپذیری جهان، خاکستر مردگان را به بدن خود می‌مالیدند و در جمجمهٔ انسان غذا می‌خوردند، شباهت‌های ساختاری عجیبی با عقاید ویرانگر و آخرالزمانی آگرشاه یافتند.

در حکایتی منسوب به این دوران آمده است که «ملک کردی» در دیداری با یکی از گوروهای بزرگ اگوری به نام «بهیروا نات»، تکه‌ای از آینهٔ آگرشاه را به او نشان داد. مرتاض هندی در آینه نگریست و به جای تصویر خود، رقص ویرانیِ شیوا (تنداوا) را در تاریکی مطلق دید. بهیروا نات رو به ملک کردی کرد و گفت:

«پیر شما (آگرشاه) همان نوری را دید که ما در خاکسترِ استخوان‌ها می‌جوییم. خدای شما و خدای ما، هر دو در انتهای ویرانی ایستاده‌اند.»

این دو فرقه با تلفیق جادوی غریبهٔ شرقی (جفر و کیمیاگری خراسان) با چاکراهای تاریک و منترهای هندی، آیینی را پایه‌گذاری کردند که در آن مریدان، خاکسترِ مردگانِ برخاسته از رود گنگ را با جیوۀ مقتول می‌آمیختند تا به حالتی از خلسه و نامیرایی روحی دست یابند. آن‌ها معتقد بودند این ترکیب، کالبد فیزیکی را از گزند زمان مصون می‌دارد.

سرانجام فرقه در شبه‌جزیره

مکتب «آگر-کاپالیکا» به دلیل انجام آیین‌های هولناک، قربانی‌های پنهان و اباحه‌گری مطلق، هم از سوی برهمنان سنتی هند و هم از سوی سلاطین مسلمان دهلی مورد تعقیب قرار گرفت. با این حال، گزارش‌های مأموران کمپانی هند شرقی در قرن نوزدهم نشان می‌دهد که ریشه‌های این آیین تصوفِ تاریکِ هندو-ایرانی تا قرن‌ها در غارهای مخفی کوهستان‌های ویندیا پنهان مانده بود.

------------------------------

منابع و مآخذ

۱. ↑ سجادی، ضیاءالدین (۱۳۶۸). مقدمه‌ای بر تصوف و فرقه‌های غالی در شبه‌جزیره هند. تهران: انتشارات امیرکبیر، صص ۱۸۹-۱۹۲. (این کتاب به نفوذ صوفیان اباحی‌گر خراسان به بنارس و چگونگی تکفیر آن‌ها توسط صوفیان چشتیه می‌پردازد).

۲. ↑ Lorenzen, David N. (1972). The Kāpālikas and Kālāmukhas: Two Lost Saivite Sects. Berkeley: University of California Press, pp. 145–148.

(لورنزن در فصل ملحقات این اثر علمی به گزارش‌های مکتوب از ورود یک فرقه ساحر کُرد-ایرانی به بنارس در زمان علاءالدین خلجی اشاره می‌کند).

۳. ↑ کاشانی، عزالدین محمود (نسخه خطی). مصباح الهدایه (بخش بدعت‌های فرنگ و هند). محفوظ در کتابخانه آصفیه حیدرآباد (شماره ثبت تصوف/۴۵۳).

۴. ↑ Crooke, William (1896). The Popular Religion and Folk-Lore of Northern India (Vol. II). London: Archibald Constable & Co., pp. 88-91.

(کروک در این پژوهش مردم‌شناسی، از طایفه‌ای از مرتاضان اگوری نام می‌برد که سرودهایی به زبان فارسی-سانسکریت در ستایش از پیری به نام "آگر" می‌خواندند).

۵. ↑ مستوفی، حمدالله (تصحیح ۱۳۸۱). نزهة القلوب. تهران: دنیای کتاب، ص ۳۰۲. (در بخش مربوط به ولایات مکران و تجارت با هند، به خروج جماعتی از "ملاحده و اهل سحر" از مرزهای شرقی اشاره شده است).


اینفوگرافیک متنی: خط زمانی حیات فرقه (از آغاز تا ناپدید شدن)

| دوره تاریخی (قرن/سال هجری) | رویداد کلیدی فرقه | موقعیت جغرافیایی | منبع اصلی مکتوب |

|---|---|---|---|

| اوایل قرن هفتم (حدود ۶۱۰ ق) | تولد آگرشاه مروزی در خانواده کُرد-یهودی و آغاز نگارش کتاب ممنوعۀ سُفر الکبریا | مرو، خراسان بزرگ | تذکرةُ المَجانین [۱.۲.۲] |

| میانه قرن هفتم (۶۲۰ ق) | طرد آگرشاه از سوی شاگردان شیخ نجم‌الدین کبری و شکل‌گیری آیین «آینه شکسته» | خوارزم و طوس | رسالهٔ صَمْت [۱.۲.۲] |

| سال ۶۶۴ هجری | نفوذ مریدان (پیرحسین عریان) به رصدخانه مراغه و تلاش برای ثبت «زیج واژگون» | مراغه، آذربایجان | رساله در ردِّ اهلِ احکام |

| اواخر قرن هفتم (۶۸۰ ق) | سرکوب ایلخانی و هجرت مخفیانه هسته اصلی فرقه (ملک کردی) به شبه‌جزیره هند | مکران و سیستان | نزهة القلوب |

| قرن هشتم هجری (۷۱۰ ق) | ادغام فرقه با مرتاضان اگوری و پایه‌گذاری مکتب سینکرتیک «آگر-کاپالیکا» | بنارس (کاشی)، هند | Kāpālikas and Kālāmukhas |

| قرن نوزدهم میلادی | کشف آخرین هسته‌های زیرزمینی فرقه توسط مأموران کمپانی هند شرقی بریتانیا | غارهای کوهستان ویندیا | The Popular Religion of India |


اینفوگرافیک ساختار شجره‌نامه و درجات فرقه (نقشه ذهنی متنی)

[ پیر بزرگ: آگرشاه مروزی ]

(صاحب سُفر الکبریا و نور سیاه)

│

┌─────────────────┴─────────────────┐

▼ ▼

[ فرقه کاتبان صَمْت ] [ اصحاب العقرب ]

(اسحاق بن سلیمان / بخارا) (پیرحسین عریان / مراغه)

- ریاضت در تاریکی چاه - جادوی احکامی و نجوم واژگون

- کتابت با جیوۀ مقتول - تلاش برای انحراف ذات‌الحلق

│ │

└─────────────────┬─────────────────┘

▼

[ فرقه هجرت: پسران آگر ]

(ملک کُردی مروزی / مکران)

│

▼

[ مکتب آگر-کاپالیکا / هند ]

(تلفیق با مرتاضان اگوری بنارس)

- آیین مردارسوزان رود گنگ


کشفِ طومارِ بیست‌ونهم: گشایش سردابهٔ ممنوعهٔ قلعهٔ الموت در سال ۱۴۰۵

پیش‌زمینه: کشف تصادفی در دیوارهای الموت

در اردیبهشت‌ماه سال ۱۴۰۵ خورشیدی (می ۲۰۲۶)، در جریان عملیات مرمت و آواربرداری بخش شرقی قلعهٔ حسن صباح (الموت)، تیمی از باستان‌شناسان ایرانی به فضایی دست یافتند که در هیچ‌یک از نقشه‌های هوایی و نقشه‌برداری‌های پیشین ثبت نشده بود. این فضا که رسانه‌ها آن را «سردابهٔ صمت» نامیده‌اند، ساختاری شبیه به سلول‌های چله‌نشینی انفرادی صوفیان دارد، اما نشانه‌های موجود بر دیوارهای آن، از حقیقتی تاریک‌تر پرده برمی‌دارد.

[ مرمت بخش شرقی الموت (۱۴۰۵) ] ───> [ کشف سردابهٔ صمت ] ───> [ استخراج طومار بیست‌ونهم و جیوه مقتول ]

جزئیات اکتشاف و ساختار طومار

در مرکز این سردابه، محفظه‌ای استوانه‌ای از جنس برنز مهروموم‌شده با سُرب کشف شد. درون این استوانه، طوماری از پوست ضخیم (که آزمایش‌های اولیه قدمت آن را به اواخر قرن هفتم هجری نسبت می‌دهند) قرار داشت که به «طومار بیست‌ونهم» یا «کتیبهٔ بازگشت» معروف شده است.

نکات شگفت‌انگیز این کشف عبارتند از:

* مرکبِ جیوه: برخلاف طومارهای رایج آن عصر که با مرکب دود و زاج نوشته می‌شدند، متن این طومار با ترکیبی از درخشندگی فلزی نوشته شده که آزمایشگاه متالورژی دانشگاه تهران آن را «سیانید جیوه طبیعی» (همان جیوۀ مقتول در تذکره‌ها) تشخیص داده است.

* خط رمزنگاری‌شده: متن به زبان فارسی اما با الفبای تغییریافتهٔ عبری-بهدینی (مشهور به خط کاتبان صمت) نگارش شده است.

متن ترجمه‌شده: پیش‌گویی آخرالزمانی آگرشاه

بخش‌هایی از این طومار که توسط پژوهشکدهٔ زبان‌های باستانی رمزگشایی و به صورت محدود منتشر شده، نشان می‌دهد این متن حلقۀ مفقوده‌ای است که هجرت فرقه به هند را به یک بازگشت آخرالزمانی پیوند می‌زند. در فرازی از این طومار آمده است:

«چون هفتصد سال از ویرانی مرو بگذرد و چرخِ مراغه از گردش بیفتد، خاکسترِ گنگ به دجله بازخواهد گشت. مریدان ما که در زمین پراکنده‌اند، تکه‌های آینهٔ شکسته را دگرباره به هم عشق خواهند داد. در آن روز، کالبدِ بزِ کوهی (بافومت) از ابرهای سیاه شمال برخواهد خاست و بر زاهدانِ ظاهر حکم خواهد راند...»

این متن نشان می‌دهد که فرار فرقهٔ «پسران آگر» به هندوستان، نه یک فرار ابدی، بلکه یک دورهٔ «ستیز و کمین» (دوران غیبتِ جادویی) بوده و آن‌ها معتقد بودند در سده‌های بعد، آیین نور سیاه دوباره در بستر اصلی خود احیا خواهد شد.

وضعیت فعلی اسناد و جنجال‌ها

به دلیل ماهیت هنجارشکن و عجیب متن طومار، دسترسی عمومی به تصاویر اصل کتیبه از اواسط سال ۱۴۰۵ محدود شده است. با این حال، نشت بخش‌هایی از ترجمهٔ آن در فضای مجازی، موجی از بحث‌های فلسفی و تاریخی را در میان کاربران ایرانی، به‌ویژه در پلتفرم‌هایی مانند ویرگول و کست‌باکس پدید آورده است. برخی این کشف را بزرگ‌ترین یافتۀ باستان‌شناسی پس از طومارهای بحرالمیت در منطقه می‌دانند.

------------------------------

منابع و مآخذ

۱. ↑ سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران (خرداد ۱۴۰۵). گزارش مقدماتی هیئت باستان‌شناسی مستقر در قلعه الموت (شماره ثبت پرونده: ۱۴۰۵/الف-۳۸۲). تهران: مرکز اسناد میراث.

۲. ↑ کریمی، دکتر فرزاد (۱۴۰۵). «تحلیل متالورژی مرکب‌های فلزی در کتیبه‌های مطرود عصر ایلخانی»، مجله باستان‌شناسی دانشگاه تهران، دوره ۱۲، شماره ۲، صص ۴۵-۵۸.

۳. ↑ Radcliffe, Sarah (August 2026). "The Alamut Scroll: A New Chapter in Islamic Occultism and Syncretism". Journal of Near Eastern Studies, Vol. 85, No. 3, pp. 210–225.

(این مقالهٔ بین‌المللی که در آگوست ۲۰۲۶ منتشر شده، به بررسی شباهت‌های نمادین کتیبهٔ الموت با دست‌نویس‌های جادوی اروپای قرون وسطی می‌پردازد).

۴. ↑ مروزی، ملک کردی (تصحیح بازخوانی‌شده ۱۴۰۵). الملحقات؛ رساله بازگشت فرقه آگر. به کوشش سید احمد حسینی. قم: نشر متون کهن (نسخه دیجیتال غیررسمی).

داستان تاریخیقلعه الموت
۱
۰
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
ادمین ارگ ایران وبسایت انوش راوید
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید