
حاضرم تا لحظه مرگ با کسی که دنبال حقیقت است همراه شوم و حاضرم تا سرحد مرگ با کسی مخالفت کنم که ادعا میکند حقیقت را یافته است.
(لوئیس بونوئل)
فیلمی شاهکار و همیشه در اوج از آندری تارکوفسکی روس. این فیلم از آن فیلم هایی است که هرکسی نمیتواند از آن چیزی بفهمد، اما آن کسانی که از این فیلم چیزی می فهمند باید این را بدانند که در آینده ای نه چندان دور در زندگی خود خیلی پیشرفت و حقیقت زندگی را کشف خواهند کرد. همانطور که میدانیم به کارگردان فیلم لقب فیلسوف فیلمساز را داده اند چرا که وی در اغلب فیلم هایش مقدار زیادی فلسفه گنجانده است.
حقیقت مسئله ی اصلی این فیلم بود. حقیقت بطری هایی بود که در باران پر نمیشدند، این بطری ها نماد همان انسان هایی است که دانستن و ندانستن حقیقت برایشان فرقی نمیکند یا باز فلش بک بزنیم به خاطرات سیاه و سفید دومینیکو که خانواده اش را هفت سال درون خانه حبس کرده و به آن ها بخشی از حقیقت را داده بود؛ اما به محض اینکه خانوده ی وی توسط پلیس آزاد میشود،بطری ای را میبینیم که نیمی ازآن پر بود اما حالا تمام آن درحال ریختن است و این موضوع بر این واقف است که دومینیکو حقیقت را به خانواده اش داده بود اما آن ها، برایشان چیزی به نام حقیقت مهم نیست وفقط به آزادی فکر میکنند.

تمثیل غار افلاطون همین نوستالوژی تارکوفسکی را نشان میدهد:
حقیقت همچون نوری است که در پشت افراد قرار دارد اما باید به خود این جرئت را داد که از حقیقت نترسد و با آن مواجه شد و وقتی که نور حقیقت را دیدیم در درون مردم فرو شویم و حقیقیت را به آنان بقبولانیم؛اما آنان به چشم یک دیوانه به ما مینگرند اما اگر دو قدرت در کنار یکدیگر باشند دو قدرت را تشکیل نمیدهند بلکه یک قدرت بزرگتر را تشکیل میدهند و همین یک قدرت بزرگ باعث طلوع خورشید میشود خورشیدی که خانواده هایمان منتظر آن بودند خورشیدی که ما یک شمع از آن را دیدیم. این فیلم به تماشاگران یاد میدهد که ما هم میتوانیم عاقل باشیم و با منطق چیزی را بپذیریم ویا دیوانه باشیم و به خاطر دیوانه بودنمان چیزی را بپذیریم و یا مانند دومینیکو میتوانیم، عاقلی باشیم که دیگران به آن به چشم دیوانه نگاه میکنند چون خودشان را در پوچی و سیاهی زندگی شان گذاشته اند.
امتیاز من: 10/10