
فیلم عصر جدید به کارگردانی چارلی چاپلین بسیار هوشمندانه و زیبا است. فیلم با کلوزآپ هایی از دستگاه ها و مدیر و کارگران کارخانه آغاز می شود که آینده ی نه چندان دور آن زمان را نشان می دهد که هم اکنون است. زندگی بر دست ماشین های فلزی و بی قلب افتاده و انسان ها فقط بر آنان نظارت دارند که کار را اشتباه انجام ندهند. اما از بین بردن انسان ها کار درستی است از نظر ماشین ها چرا که انسان ها به هر چیزی که خداوند آفریده است دست برده اند و آن را خراب کرده اند. اما مهم این است که انسان اشرف مخلوقات است و همین برای شکست دادن ماشین ها ی فلزی کافی است. چاپلین در این فیلم مانند دیگر شاهکار هایش به خوبی بازی کرده است و بازیگر زن مقابل آن پائولت گودارد به خوبی هر چه تمام تر در مقابل وی بازی میکند. موسیقی فیلم نیز دست رنج چاپلین است که با رهبری آلفرد نیومن اجرا شد. همانطور که قبل تر گفته بودم، چاپلین آینده ی نه چندان دور را به خوبی پیش بینی کرده بود؛ در میانه ی فیلم هستیم که مشاهده می کنیم چاپلین به همراه فردی که وی را اوستا خطاب می کند وارد کارخانه ی تمام فلزی می شوند و مشغول به تعمیر ماشین ها می شوند. این صحنه مخاطب را به یاد پیش خدمت هایی می اندازد که درحال کار کردن برای رئیس شان هستند، بله در این پلان خدمت کاران چاپلین و اوستایش هستند و رئیس ها ماشین های بی قلب و احساسات. حتی به شوخی رابطه ای میان این دو قشر کارکتر شکل میگیرد که ماشین ها به صورت فانتزی اوستای چاپلین را می بلعند و در زمان ناهار او را عذاب می دهند. آلفرد هیچکاک، گفته بود فیلم خوب، فیلمی است که اگر صدایش را هم قطع کنی، جریان فیلم را بفهمی. من باید بگویم تمام فیلم های کلاسیک اینگونه اند. جدا از فیلم های صامت که ما دیگر نیازی به قطع کردن صدا نداریم.

خلاصه در پایان باید بیفزایم که سینمای کلاسیک همیشه و همواره فوق العاده بوده و عوامل آن زمان سینما اعم از کارگردان، بازیگران، آهنگسازان و... . از یاد هیچ کس فراموش نخواهند شد.
امتیاز من: 9/10