
فیلم توت فرنگی های وحشی فیلمی است که باعث شد برگمان به روند برگمان شدنش ادامه دهد و این فیلم آروزی وی را به واقعیت پیوند زد، همکاری با ویکتور شوستورم بزرگ که اغلب وی را با شاهکار های صامتش اعم از کالسکه ی شبح، پسران اینگمار و.. . می شناسند. قبل از هر چیز باید به این بپردازم که قلم من به پرداختن تمام نکات ریز و هوشمندانه ی فیلم نمی رسد اما به بخش هایی از آن نکات در نقدم اشاره خواهم کرد.
اول از هر چیز دیگر به زمان در فیلم بپردازیم. اگر دقت کرده باشید زمانی در فیلم تعریف نشده است. به چند دلیل: یک. کارکتر اصلی فیلم به راحتی می تواند در زندگی خویش فلاش بک (سکانس دیدن خاطراتش در اوایل و اوسط فیلم.) یا فلاش فوروارد (صحنه ی اعطای جایزه.) بزند. دلیل دوم. آیا شما ساعتی را در فیلم میبیند که عقربه نداشته باشد؟ قطعا بله، دوبار. در واقعیت (نزد مادر کارکتر اصلی.) و در رویا (اولین خواب پروفسور.) در جایی خوانده بودم که ما در رویا هرگز قادر به درک زمان نیستیم یعنی اگر میخواهیم بفهمیم خوابیم یا بیدار کافی است بدنبال ساعت بگردیم. حالا سوالی که در اینجا مطرح می شود این است که آیا فیلم در خواب و خیال کارکتر پروفسور بوده؟ جواب این سوال اینگونه می شود که، خیر فیلم رویا نیست. فقط شخصی که ما به عنوان مخاطب او را پروفسور می شناسیم همان پروفسوری نیست که خانواده اش او را می شناسند. در اینجا بحث جبر به میان می آید؛ یعنی ما در فیلم سه پروفسور داریم و هر لحظه جای آن ها با هم عوض می شود. به چه دلیل و چرا؟
یک پروفسور آینده و گذشته یا خواب و خیال خود را ترسیم می کند.(همان پرفسوری که خانواده اش وی را می شناسند.)
پروفسور دوم انجام دهنده ای است که در گذشته و آینده یا خواب و خیال خویش حضور دارد. (پروفسوری که فقط خود پروفسور او را می شناسد.)
پروفسور سوم همراه ما مخاطبی است که گذشته و آینده یا خواب و خیال خویش را می بیند. (پروفسوری که ما او را می شناسیم.) این پروفسور میان آن ها است اما از آنان نیست. آنان قادر به دیدن و درک وی نیستند.
خلاصه در سکانس های پایانی فیلم ما با پروفسوری مواجه هستیم که دو پروفسور قبلی را در وجود خویش پیدا کرده است و در پایان لبخند رضایت وی را می بینیم که از این وضعیت راضی است که هم کنار پدر و مادرش است هم در رخت خوابش و هم در حایی که خود را مشاهده می کند که تکامل پیدا کرده است. در لحظه ی آخر وی با چشمان باز می خوابد چرا که وی می خواهد به خوبی از این لحظاتش استفاده کند.

نبود یک موسیقی متن خوب در فیلم احساس می شود اما به کارگردانانی همچون برگمان و تارکوفسکی نباید از نداشتن موسیقی متن در کار های شان خورده بگیریم. چرا که آنان در جایگاهی بودندکه بهتر از ما درک می کردندکه چه چیزی به دردشان می خورد و چه چیزی خیر. اگر هنوز هم آثار این دو بزرگوار یا ویکتور شوستورم فقید را ندیده اید پیشنهاد میکنم که هر چه زود تر به دیدن آثار هایشان بشتابید.
روح تمامی عواملی که پیش مان نیستند شاد و یادشان گرامی.
امتیاز من: 7/10