این روز ها نه عادی شروع شدند و نه عادی ادامه پیدا کردند . برای جوانانی مثل من ، آماده تجربه زندگی واقعی و مستقل ، این چیزی نبود که منتظرش بودیم .
قرنطینه برای من ، برای اکثر همسن و سالانم فقط به معنی ماندن در خانه نبود ؛ معنی قرنطینه برای ما فراتر از این هاست ، عقب انداختن مرحله جدید زندگی ، عقب انداختن پیشرفت ، عقب انداختن امید ...
قرنطینه آمد تا جسممان از ویروسی که برای همه ناشناخته بود سالم بماند . روز های اول همه چیز به آرامی می گذشت ؛ ماندن در خانه چندان هم سخت به نظر نمی رسید ، اما همه چیز این گونه نماند . خسته شدیم ، از در خانه ماندن ، از زندگی را متوقف کردن . هیچ کس ما را برای توقف آماده نکرده بود . تمام عمر برای رشد آماده می شدیم و حالا ...
در خانه ماندن سلامت جسمی ما را آن هم تا حدی حفظ می کند . اما چه چیز سلامت روحی که هر روز از روز قبل خسته تر می شود را تضمین خواهد کرد ؟ چه چیزی جز گوشی ها و گجت ها ! چاره ما برای نجات از تنهایی و افسردگی پناه بردن به همین گوشی ها و گجت های هوشمند بود .
شبکه های مجازی اجازه تنها ماندن را به ما ندادند ؛ هرچند این اجتماع مجازی بود اما به هرحال ما تنها نبودیم . کنار افرادی مثل خودمان ، زیر سقفی به نام گوشی های هوشمند .
در ای بحبوحه احتمالا مفید ترین بخش استفاده از تکنولوژی برای من Samsung Health بود . سلامتی جسمی را فقط ویروس کرونا به خطر نمی انداخت ، دور بودن از فعالیت هایی که بدنمان به آن ها عادت داشت می توانست به گونه ای دیگر آسیبی جبران ناپذیر به ما وارد کند . اینجا نقش Samsung Health برای مراقبت از ما در برابر کمبود هایی که بدن در این مدت به آن دچار می شد به چشم آمد .
دستگاه های هوشمند همیشه در دسترس بوده اند ، اما این دوران بود که اهمیت آن ها را بیش از پیش به ما نشان داد ؛ مثل هافبک های فوتبال که در شرایط بحرانی تیم را نجات می دهند .
حالا تقریبا یک سال است که بخش بزرگی از زندگی ما مجازی شده است . هنوز جنگ ادامه دارد ؛ جنگ ما با کرونا ، با افسردگی و تنهایی ، با پسرفت . اما ما تنها نیستیم ، هرچند جسم هایمان از هم دور است اما روح هایمان هر روز به یکدیگر نزدیک تر میشوند ، ما امید داریم و همین امید ما را تا شروع روز های خوب در کنار هم نگه خواهد داشت ...
#روایتگرباش