
جوونتر که بودم تصورم از پیشرفت، انجام یک کار محیرالعقول و دیدن نتیجهش صبح روز بعد در تمام ابعاد زندگیم بود!
اما الان که چندسالی از اولین تجربههای کاریم میگذره، میگم #پیشرفت مثل بافتن قالی میمونه!
تصور کن پای یه تیکه چوب نشستی که به خودی خود، هیچ زیباییای نداره. تمام کارت صبح تا شب چیدن نخهای ساده با چند رنگ اصلیه.
به هر کدوم از رشتههای نخ که نگاه کنی، جز یه رنگ ساده چیزی نمیبینی.
اما وقتی زمان میگذره، تا آخر کار ادامه دادی و تسلیم نشدی، وقتی آخرین ردیف نخ رو میذاری و آخرین ضربهها رو برای محکم کردنشون میزنی، از پای دار قالی بلند میشی، چند قدم به عقب میای و میبینی تک تک اون نخها وقتی در جای درست قرار گرفتن، یه تصویر کامل و زیبا رو خلق کردن!
شاید هر روز کارهایی انجام میدیم که شبیه اون نخها، ساده و تکرارین!
اما مطمئنم بعد از رسیدن به نقطه نهایی، تصویر کامل پیشرفت رو میبینیم!
از وقتی این نگاه رو دارم تک تک کارهای روزمره، برام معنی و مفهوم پیدا کردن. بیشتر از تعهدات و وظایفم لذت میبرم و تصویر بزرگ و خارقالعاده رسیدن به نقطه هدف، زندگی رو برام جذابتر کرده.
امیدوارم زمانش که رسید، از چیزی که ساختم لذت ببرم.?