
گفته اند در آن زمان های قدیم
حاکمان شهرها بودند ظلیم
شهرها آکنده از دیوار بود
مردمانش خفته، بس بیذار بود
گرچه ظلم حاکمان بود بی دلیل
مردمان می خواستند باشند ذلیل
از زلالت حس خوبی داشتند
حس ها را کشته می پنداشتند
کشته بودند خویش را در ناخوشی
ناخوش ها بهتر از هر کوششی
آن زمان از عقل و دین چیزی نبود
آن زمان از عشق و کین چیزی نبود
عشق هاشان را گنه می داشتند
کینه هاشان بی اثر می کاشتند
کودکی در عالم بازی خویش
چوب را برداشت، فریاد زد به پیش
پیش خود جنگید با آن دشمنان
در نظر خندید از آن مردمان
او به نیک فهمید این راه رفتنی است
گامها کوچک، اما ماندنی است
پس به راه افتاد در امیال خویش
چارها می ساخت با افکار خویش
او قدم را چاره این ترس کرد
ترس ها را مرحمی، بر زخم کرد
دردها مان از درون سینه هاست
سینه هامان، خالی از انگیزه هاست
چونکه، انگیزه کلید برد ماست
بردهامان، ریشه در اندوه ماست
آنکه از اندوه، درس هایش گرفت
بُرد را از قبل، در دستش گرفت
مهدی صارمی نژاد