رضا تازه مدیر یک شرکت شده بود.
چند سال برای رسیدن به این جایگاه زحمت کشیده بود و حالا همه او را با احترام صدا میزدند.
جلسهها که شروع میشد، همه حواسشان به حرفهای او بود.
اما رضا یک عادت داشت.
با مدیرعامل همیشه مؤدب و آرام حرف میزد.
جلوی آدمهای مهم، حتی صدایش را هم پایین میآورد.
اما وقتی پای نیروهای خدماتی یا کارمندهای تازهکار وسط میآمد، رفتارش کاملاً عوض میشد.
یک روز صبح، کارگر خدماتی شرکت اشتباهی فنجان قهوه رضا را روی میز دیگری گذاشت.
رضا جلوی چند نفر با عصبانیت گفت:
«چند بار باید بهت بگم درست کارت رو انجام بدی؟ مگه اینجا مهدکوده؟»
مرد چیزی نگفت.
فقط سرش را پایین انداخت و فنجان را برداشت.
یکی از کارمندها آرام گفت:
«اشتباه شده دیگه، اینقدر تند نرو.»
رضا جواب داد:
«وقتی حقوق میگیری، باید درست کار کنی.»
چند هفته بعد، شرکت برای یک پروژه مهم به مشکل خورد.
رضا مجبور شد چند روز اضافهکاری کند.
شبها تا دیر وقت در شرکت میماند.
یک شب که همه رفته بودند، متوجه شد همان کارگر خدماتی هنوز در ساختمان است.
مرد مشغول تمیز کردن راهرو بود.
رضا نزدیک شد و دید دستهایش میلرزد.
پرسید:
«خستهای؟»
مرد گفت:
«آره آقا، ولی اگر این چند روز اضافهکاری نکنم، خرج مدرسه بچههام جور نمیشه.»
رضا ساکت شد.
برای اولین بار به دستهای مرد نگاه کرد.
دستهایی که هر روز کثیف میشدند تا محیط کار او تمیز بماند.
فردای آن روز، یکی از مدیران ارشد شرکت اشتباه بزرگی کرد.
رضا میتوانست او را جلوی همه تحقیر کند.
اما این کار را نکرد.
آرام گفت:
«اشتباه شده، بیایید درستش کنیم.»
یکی از همکارانش بعداً گفت:
«عجیبه، با اون کارگر اونجوری حرف زدی، ولی با این مدیر اینقدر آروم بودی.»
رضا چند لحظه سکوت کرد.
بعد گفت:
«فکر کنم تازه فهمیدم احترام وقتی ارزش داره که طرف مقابل نتونه چیزی برام انجام بده.»
از آن روز سعی کرد رفتارش را عوض کند.
نه برای اینکه کسی تشویقش کند.
نه برای اینکه تصویر خوبی از خودش بسازد.
فقط چون فهمیده بود:
آدمها را فقط وقتی نباید سنجید که دستشان خالی است؛ باید دید وقتی قدرت دارند با دست خالیها چه میکنند.
درس کوتاه:
شخصیت واقعی آدم وقتی معلوم میشود که میتواند دیگری را تحقیر کند، اما انتخاب میکند این کار را نکند.
#شخصیت #احترام #اخلاق #انسانیت #قدرت