سیلابی سنگدل از کوه سرازیر شد
و نیمی از شهر را در یک غروبِ تلخ بلعید.
خانهها از جا کنده شدند،
خاطرهها در آب چرخیدند،
و مردمِ مانده بر گلولای
بین ناباوری و خشم آویزان بودند.
هفتهها گذشت و هنوز گروهی
کنار خرابهها نشسته بودند؛
لعنت میفرستادند
به آسمان، به باران، به تقدیر،
به جغرافیا، به تاریخ،
به هر چیزی جز خودشان.
کلماتشان مثل آجرهای خیس
هیچ دیواری نمیساخت.
در همین میان،
پیرمردی لاغر و آفتابسوخته
بیسروصدا خم شد،
آجرهای سالم را از دل گل بیرون کشید،
گلچسبها را پاک کرد
و تکتک کنار هم گذاشت.
وقتی پرسیدند:
«این همه ویرانی… چرا نمینشینی مثل بقیه؟
چرا اعتراض نمیکنی؟ چرا گریه نمیکنی؟»
پیرمرد لحظهای مکث کرد،
نگاه کوتاهی به آوار انداخت
و آرام گفت:
«گریه، سقف نمیسازد.
سیل تقصیر من نبود،
اما خانهام…
خانهام هنوز به من نگاه میکند.»
بعد ادامه داد:
«شکایت، درد را بیشتر میکند.
کار کردن، کمی امید میسازد.
من انتخاب کردهام دردی را بسازم
که آخرش به امید برسد.»
و آن روز،
در دل شهری که هنوز بوی ماتم میداد،
تنها دیواری که راست ایستاد،
دیواری بود که یک نفر
با دستی لرزان اما ذهنی بیدار
از ویرانی بیرون کشید.
پیام:
وقتی زندگی فرو میپاشد،
انتخاب ماست که معمارِ ویرانهها باشیم
یا ساکنِ دائمیِ خرابهها.
سیلها همیشه میآیند؛
بازسازی همیشه با خود ماست.