رضا معلم علوم یک مدرسه کوچک در شهری آرام بود.
صبحها جلوی دانشآموزهایش میایستاد و درباره سلول، انرژی، بدن انسان و قوانین طبیعت حرف میزد.
اما وقتی زنگ مدرسه میخورد و کلاس تمام میشد، ذهنش تازه شروع به کار میکرد.
گاهی موقع برگشتن به خانه از خودش میپرسید:
«چرا آدمها اینطور فکر میکنن؟»
«آدم خوب بودن یعنی چی؟»
«آیا هر چیزی که همه قبول دارن، حتماً درسته؟»
«پول چقدر برای خوشبختی لازمه؟»
«آدم از کجا بفهمه تصمیمی که گرفته، واقعاً درسته؟»
رضا خودش را آدم خیلی خاصی نمیدانست.
اتفاقاً همیشه میگفت:
«من جواب همه سؤالها رو ندارم؛ فقط دوست ندارم بدون فکر کردن، جواب آماده تحویل بگیرم.»
برای همین زیاد مطالعه میکرد.
گاهی جواب یک سؤال را پیدا میکرد و چند روز بعد متوجه میشد اشتباه کرده.
به جای اینکه لج کند، نظرش را عوض میکرد.
میگفت:
«اشتباه کردن عیبه، ولی چسبیدن به اشتباه از روی غرور، عیب بزرگتریه.»
اما زندگی رضا فقط کتاب و فکر نبود.
صبحها سر کلاس بود.
بعد از مدرسه دنبال کارهای خودش میرفت.
برای آیندهاش پول کنار میگذاشت.
ورزش میکرد.
گاهی مینوشت.
گاهی هم تصمیم اشتباهی میگرفت و ضرر میکرد.
اما دوباره مینشست، حساب میکرد و از نو شروع میکرد.
یک روز یکی از دوستانش به او گفت:
«تو بالاخره میخوای چی بشی؟ معلم؟ نویسنده؟ ورزشکار؟ فیلسوف؟»
رضا خندید و گفت:
«فعلاً میخوام آدمی باشم که وقتی چیزی رو نمیفهمه، سؤال بپرسه و وقتی فهمید اشتباه کرده، جرئت اصلاحش رو داشته باشه.»
دوستش گفت:
«پس هنوز خودت رو پیدا نکردی؟»
رضا کمی سکوت کرد و گفت:
«شاید آدم قرار نیست یک روز خودش رو کامل پیدا کنه.
شاید باید هر روز یک تکه از خودش رو بهتر بسازه.»
آن شب دوباره نشست و کتابش را باز کرد.
نه چون فکر میکرد جواب همهچیز را پیدا خواهد کرد.
بلکه چون هنوز سؤال داشت.
و برای او، همین کافی بود که فردا کمی عاقلتر، قویتر و بهتر از امروز باشد.
درس کوتاه:
لازم نیست جواب همهچیز را بدانی؛ مهم این است که جرئت سؤال پرسیدن، پذیرفتن اشتباه و دوباره تلاش کردن را داشته باشی.
#پرسشگری #رشد_فردی #تفکر #یادگیری #زندگی