
سامان یک شب در جمع دوستانش از رفتار بد یکی از آشناها تعریف کرد.
آن زن متأهل بود، اما در یک رابطه به همسرش وفادار نمانده بود و حد و مرزهایش را رعایت نکرده بود.
یکی از دوستان سامان گفت:
«دیدی؟ زنها همینن. وقتی ازدواج هم میکنن باز قابل اعتماد نیستن.»
سامان چیزی نگفت.
فردای آن روز، همان زن را در محل کار دید.
اما این بار متوجه چیز دیگری شد.
همکارانش از او تعریف میکردند.
یکی گفت:
«وقتی پدرم بیمار بود، چند ماه بدون اینکه چیزی بخواد، کارهای منو پوشش داد.»
دیگری گفت:
«همیشه پشت همکاراش میایسته.»
سامان همانجا مکث کرد.
فهمید چیزی که درباره آن زن شنیده، فقط رفتار یک آدم در یک موقعیت خاص بوده است.
نه تعریف همه زنان.
نه تعریف همه آدمهای متأهل.
نه حتی تعریف تمام شخصیت خودش.
بعد یاد حرف دوستش افتاد.
یک نفر اشتباه کرده بود، اما آنها داشتند یک گروه کامل را متهم میکردند.
چند روز بعد، همان دوست دوباره شروع کرد به حرف زدن.
سامان این بار گفت:
«اگه کسی خیانت کرده، بگو خودش آدم بیتعهدیه. چرا باید زنها رو متهم کنیم؟»
دوستش گفت:
«فرقش چیه؟»
سامان جواب داد:
«فرقش اینه که وقتی یک آدم رو مسئول رفتار خودش بدونی، هم عدالت رعایت میشه، هم به آدمهای بیگناه توهین نمیکنی.»
همه ساکت شدند.
گاهی یک جمله ساده میتواند جلوی یک قضاوت بزرگ را بگیرد.
آدمها را باید با رفتار خودشان سنجید، نه با برچسب گروهی که به آن تعلق دارند.
درس کوتاه:
اشتباه یک نفر، شناسنامه یک گروه نیست. آدمها را مسئول رفتار خودشان بدانیم، نه جنسیت، تأهل یا گروهشان.
#قضاوت #انسانیت #تفکر_انتقادی #احترام #اخلاق
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism