
امیر و نیما همسن بودند.
هر دو آرزو داشتند روزی مغازه خودشان را داشته باشند.
نیما از همان اول، سرمایه پدرش را داشت.
اگر اشتباه میکرد، خانواده کمکش میکردند دوباره بلند شود.
اما امیر هر روز بعد از کارگری، شبها هم در یک نانوایی کار میکرد تا خرج خانه را بدهد.
با این حال، هر دو تلاش میکردند.
چند سال بعد، نیما صاحب چند مغازه شد.
امیر هنوز مستأجر بود.
یک روز کسی به امیر گفت:
«اگر بیشتر تلاش میکردی، الان وضع زندگیات این نبود.»
امیر چیزی نگفت.
پیرمردی که گفتوگو را شنیده بود، دو جفت کفش روی زمین گذاشت.
یکی نو و راحت بود.
دیگری پاره و سنگین.
بعد گفت:
«حالا هر دو نفر، همین مسیر را بدوید.»
چند دقیقه بعد، هر دو به خط پایان رسیدند.
اما کسی که کفش پاره پوشیده بود، خستهتر و زخمیتر بود.
پیرمرد رو به جمع کرد و گفت:
«هر دو دویدند.
اما یکی از همان اول، بار بیشتری روی دوشش بود.»
سکوت همه جا را گرفت.
آن روز خیلیها فهمیدند که تلاش، شرط لازم موفقیت است، اما همیشه شرط کافی نیست.
وقتی نقطه شروع آدمها برابر نباشد، مقایسه نتیجهها عادلانه نیست.
جامعهای که میخواهد مردم با تلاش پیشرفت کنند، باید آموزش، فرصت و قانون را برای همه منصفانهتر کند.
آنوقت تلاش، معنای واقعی خودش را پیدا میکند.
درس کوتاه:
تلاش را ارزش بدان، اما قبل از قضاوت آدمها، ببین هرکدام از کجا شروع کردهاند.
#داستان_کوتاه #عدالت #فرصت_برابر #فقر #انصاف
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism