
لیلا بعد از به دنیا آمدن پسرش، تصمیم گرفت تمام زندگیاش را وقف او کند.
دیگر ورزش نمیکرد.
دوستانش را کنار گذاشت.
به علاقههایش نرسید.
حتی وقتی خسته یا بیمار بود، به خودش استراحت نمیداد.
هرکس میگفت: «کمی هم به خودت برس.»
او فقط لبخند میزد و میگفت:
«مادر خوب باید خودش را فراموش کند.»
سالها گذشت.
پسرش بزرگتر شد.
اما به جای یک مادر شاد، هر روز زنی را میدید که همیشه خسته، بیحوصله و عصبی بود.
کوچکترین اتفاق، او را ناراحت میکرد.
یک روز پسرش گفت:
«مامان، چرا هیچوقت نمیخندی؟»
این سؤال مثل آینهای جلوی لیلا قرار گرفت.
چند روز بعد تصمیم گرفت بعضی چیزها را تغییر دهد.
دوباره ورزش را شروع کرد.
کتاب خواند.
گاهی با دوستانش بیرون رفت.
وقتی خسته بود، بدون احساس گناه استراحت میکرد.
کمکم حالش بهتر شد.
خنده به خانه برگشت.
پسرش هم آرامتر، مهربانتر و مسئولیتپذیرتر شد.
سالها بعد، وقتی از او پرسیدند بهترین چیزی که از مادرت یاد گرفتی چه بود، گفت:
«اینکه یادم داد هم میشود دیگران را دوست داشت، هم خودت را فراموش نکرد.»
آن روز لیلا فهمید که
فرزندش به یک قهرمانِ خسته نیاز نداشت؛
به یک انسان سالم نیاز داشت که زندگی کردن را به او یاد بدهد.
درس کوتاه:
مراقبت از خود، خودخواهی نیست.
والدی که حالِ خوبی دارد، بهتر میتواند حالِ فرزندش را هم خوب کند.
#تربیت_فرزند #سلامت_روان #والدگری #سبک_زندگی #داستان_کوتاه
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism