
در روستایی خشک، تنها چاه آب کمکم داشت ته میکشید.
مردم هر روز با سطلهای کوچک میآمدند تا برای خانهشان اندکی آب ببرند.
روزی مردی از روستایی دور رسید و گفت:
«روستای ما تشنه است. میشود از آب چاه شما برای ما هم بفرستید؟»
پیرمرد نگهبان چاه لحظهای سکوت کرد.
نگاهش روی زنهایی لغزید که ظرفهای خالی در دست داشتند،
و روی کودکی که لبهای ترکخوردهاش از تشنگی خبر میداد.
آرام گفت:
«اگر این چاه خشک شود، نه ما زنده میمانیم، نه میتوانیم به کسی کمک کنیم.
بگذارید اول این چاه را زنده نگه داریم.
وقتی آب دوباره بالا آمد، سهم شما هم خواهد رسید.»
بعضیها زیر لب گفتند: «خودخواهی…»
اما چند ماه بعد، وقتی مردم روستا چاه را عمیقتر کردند و آب دوباره بالا آمد،
همان روستا اولین جایی بود که برای همسایههایش آب فرستاد.
درس کوتاه:
کسی که چاهِ خانهاش را زنده نگه نمیدارد،
نمیتواند تشنگی دیگران را سیراب کند.
کمک واقعی به دیگران از جایی آغاز میشود که خودت هنوز سر پا ایستاده باشی.