امیر از صبح منتظر جواب پیامش بود.
برای یکی از دوستان قدیمیاش نوشته بود:
«داداش، یه کاری باهات داشتم. هر وقت فرصت کردی زنگ بزن.»
دو ساعت گذشت.
جوابی نیامد.
امیر شروع کرد به فکر کردن.
«حتماً ناراحته.»
«شاید ازم بدش اومده.»
«نکنه حرفی زدم که بهش برخورد؟»
تا شب چند بار پیام را باز کرد.
حتی آخر سر با خودش گفت:
«اگه براش مهم بودم، حتماً جواب میداد.»
صبح روز بعد دوستش تماس گرفت.
صدایش خسته بود.
گفت:
«ببخشید داداش، دیروز از صبح بیمارستان بودم. مادرم حالش بد شده بود. اصلاً حواسم به گوشی نبود.»
امیر چند ثانیه ساکت ماند.
تمام قضاوتهایی که از دیروز درباره خودش و دوستش ساخته بود، یکدفعه فرو ریخت.
فهمید چیزی که او «بیاحترامی» دیده بود، اصلاً درباره او نبوده.
چند روز بعد اتفاق دیگری افتاد.
امیر یک نوشته در فضای مجازی منتشر کرد.
منتظر بود دوستانش واکنش نشان بدهند.
اما بازخورد کمی گرفت.
دوباره همان فکرها سراغش آمد:
«پس نوشتههام خوب نیست.»
«شاید کسی منو جدی نمیگیره.»
این بار اما مکث کرد.
گوشی را کنار گذاشت و با خودش گفت:
«صبر کن... شاید این اتفاق اصلاً درباره من نباشه.»
بعد به چند عامل فکر کرد.
زمان انتشار.
مخاطبها.
الگوریتم.
مشغله مردم.
و دهها دلیل دیگری که هیچ ارتباطی با ارزش شخصی او نداشت.
از آن روز یک قانون برای خودش گذاشت:
هر اتفاقی را فوراً به خودم ربط نمیدهم.
اگر کسی سرد بود، قبل از قضاوت فکر میکنم شاید خودش درگیر چیزی باشد.
اگر کسی مخالفم بود، دشمنش نمیکنم.
اگر کسی جوابم را نداد، ارزش خودم را زیر سؤال نمیبرم.
چون فهمیده بود:
آدمی که هر اتفاقی را شخصی میکند، آرامش خودش را دست دیگران میدهد.
از آن روز به بعد، امیر کمتر ناراحت شد.
نه چون مردم بهتر شده بودند؛
چون دیگر برای هر رفتار مردم، یک داستان علیه خودش نمیساخت.
درس کوتاه:
هر رفتار سرد، توهین نیست؛ هر مخالفتی دشمنی نیست و هر بیتوجهی هم نشانه بیارزشی تو نیست.
گاهی اتفاقی که تمام روز ذهنت را درگیر کرده، اصلاً ربطی به تو ندارد.
#آرامش #خودشناسی #روانشناسی #تفکر #رشد_فردی
Threads: mehdimdzh_prism
Rubika:mindprism