
علی سالها کار کرده بود تا کمی پسانداز جمع کند.
او همیشه میگفت: «پول باید با زحمت جمع شود.»
یک روز فهمید همسایهشان، آقای رضایی، چند هفته است سر کار نمیرود.
مادر پیرش نیاز به عمل جراحی فوری داشت، اما پولش را نداشتند.
شب، علی با خودش گفت:
«من برای این پول زحمت کشیدهام.
اگر کسی باید کمک کند، دولت است، نه من.»
چند روز گذشت.
یک عصر که علی از سر کار برمیگشت، دید آقای رضایی روی پلههای خانه نشسته و سرش را پایین انداخته است.
صدایش لرزان بود:
«دکتر گفته اگر زودتر عمل نشود… شاید دیر شود.»
علی همان شب تا دیروقت بیدار ماند.
فکر میکرد:
آیا درست است پشتِ حرفِ «وظیفهٔ دیگران» پنهان شوم، وقتی خودم میتوانم کاری بکنم؟
صبح روز بعد، زنگ خانهٔ رضایی را زد.
گفت:
«این پول را بگیرید. قرض نیست… فقط یک کمک است.»
چشمان مرد پر از اشک شد.
چند ماه بعد، مادر رضایی آرام در حیاط خانه راه میرفت و لبخند میزد.
آن روز علی فهمید چیزی مهمتر از پسانداز وجود دارد:
انسان بودن فقط در حرف نیست؛ گاهی در لحظهای است که میتوانی بیتفاوت بمانی… اما نمیمانی.
منتظر اصلاح دنیا نمان؛
وقتی میتوانی رنج انسانی را کمتر کنی،
مسئولیت از همینجا شروع میشود.
#انسانیت #مسئولیت_فردی #کمک_به_دیگران #همدلی #اخلاق

اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism