سامان همیشه آدم دقیقی بود.
قبل از هر تصمیمی، همهچیز را بررسی میکرد.
اگر میخواست کاری را شروع کند، چند بار دربارهاش تحقیق میکرد.
اگر میخواست چیزی بخرد، قیمتها را مقایسه میکرد.
اگر قرار بود تصمیم مهمی بگیرد، دهها سناریو را در ذهنش میچید.
دوستانش گاهی به شوخی میگفتند:
«تو برای خرید نان هم جلسه کارشناسی برگزار میکنی!»
سامان میخندید.
اما خودش میدانست این فقط شوخی نیست.
او از اشتباه کردن میترسید.
یک روز یکی از دوستان قدیمیاش، امیر، پیشنهاد داد با هم یک کار کوچک راه بیندازند.
سرمایه زیادی نمیخواست.
قرار بود یک مغازه کوچک اجاره کنند و محصولات ورزشی بفروشند.
امیر گفت:
«یا شروع میکنیم و وسط کار یاد میگیریم، یا پنج سال دیگه هنوز داریم درباره شروع کردن حرف میزنیم.»
سامان گفت:
«بذار اول همهچیز رو بررسی کنم.»
یک هفته گذشت.
بعد دو هفته.
بعد یک ماه.
سامان هنوز مشغول بررسی بود.
یک روز گفت:
«اجاره مغازه بالاست.»
امیر گفت:
«یکی ارزونتر پیدا میکنیم.»
گفت:
«شاید فروش نداشته باشه.»
امیر جواب داد:
«با سرمایه کم شروع میکنیم.»
گفت:
«ممکنه ضرر کنیم.»
امیر خندید و گفت:
«ممکنه.»
سامان جواب نداشت.
چند ماه بعد، امیر با همان سرمایه کم کارش را شروع کرد.
اشتباه کرد.
یک محصول را بیش از حد خرید و ضرر کرد.
مغازهاش چند ماه فروش خوبی نداشت.
اما کمکم فهمید مردم چه میخواهند.
محصولاتش را تغییر داد.
روش فروشش را اصلاح کرد.
یک سال بعد، کارش به سود رسید.
سامان هنوز منتظر «شرایط مناسب» بود.
اما مشکل فقط آن تصمیم نبود.
سامان در زندگی شخصیاش هم همینطور بود.
اگر کسی اشتباهی میکرد، خیلی زود قضاوتش میکرد.
اگر خودش اشتباه میکرد، ساعتها خودش را سرزنش میکرد.
اگر اتفاقی خارج از کنترلش میافتاد، دهها سناریو در ذهنش میساخت.
او میخواست زندگی را آنقدر کنترل کند که هیچ اتفاق بدی برایش نیفتد.
اما زندگی چنین قراردادی با هیچکس ندارد.
یک شب مادرش به او گفت:
«سامان، تو خیلی مراقبی که زمین نخوری.
ولی حواست نیست که گاهی آنقدر ایستادهای که اصلاً جلو نمیروی.»
این جمله چند روز در ذهنش ماند.
بالاخره یک روز تصمیم گرفت یک کار کوچک را بدون تحلیل طولانی انجام دهد.
یک دوره آموزشی برگزار کرد.
فکر میکرد شاید استقبال نشود.
شد.
نه عالی بود، نه فاجعه.
فقط واقعی بود.
چند نفر آمدند.
چند اشتباه داشت.
چند نفر هم پیشنهادهای خوبی دادند.
سامان همانجا فهمید چیزی را که ماهها با فکر کردن دنبالش میگشت، با تجربه کردن در چند ساعت یاد گرفته است.
آن شب دفترش را باز کرد و چهار جمله نوشت:
همهچیز تحت کنترل من نیست.
همهچیز لازم نیست بینقص باشد.
اشتباه کردن همیشه به معنی بد بودن نیست.
و بعضی جوابها فقط بعد از شروع کردن پیدا میشوند.
از آن روز آدم بیاحتیاطی نشد.
هنوز فکر میکرد.
هنوز برنامه میریخت.
هنوز برایش اخلاق و درست انجام دادن کار مهم بود.
اما دیگر اجازه نمیداد احتیاط، جای زندگی کردن را بگیرد.
فهمیده بود:
قرار نیست قبل از حرکت، تمام مسیر را ببینی.
گاهی فقط باید پنج دقیقه اول راه را بلد باشی و حرکت کنی.
درس کوتاه:
قرار نیست زندگی را کامل کنترل کنی؛ کافی است چیزهایی را که در اختیار توست درست انجام بدهی، از اشتباهها یاد بگیری و بیش از حد منتظر شرایط ایدهآل نمانی.
#کمالگرایی #رشد_فردی #تصمیم_گیری #زندگی #عملگرایی