در یک شرکت قدیمی، اتاقی بود که همه میدانستند تصمیمهای مهم در آن گرفته میشود.
رئیس بخش مردی بود با باورهای سنتی و اقتداری که کمتر کسی جرئت میکرد با او مخالفت کند.
در همان بخش، کارمندی بود که گزارشهایش همیشه دقیقتر از بقیه بود.
پروژههایی که به دست او میرسید زودتر تمام میشد و سود بیشتری برای شرکت میآورد.
همه این را میدانستند.
وقتی زمان ارتقای شغلی رسید، نام او در فهرست نبود.
در راهروها زمزمه میشد که رئیس ترجیح میدهد مسئولیتهای بالاتر را به مردان بدهد.
بعضیها زیر لب اعتراض میکردند، اما فقط وقتی که در اتاق رئیس بسته بود.
بعضی دیگر هم گفتند: «به ما ربطی ندارد. دردسر درست نکن.»
یک نفر اما سکوت نکرد.
نه فریاد زد، نه در راهروها بحث راه انداخت.
چند روز بعد، پوشهای روی میز رئیس گذاشته شد.
داخل آن فقط عدد بود:
گزارش بهرهوری پروژهها، زمان تحویل، میزان سود.
همه چیز ساده و بیحاشیه.
کمی بعد درِ اتاق زده شد.
گفته شد:
«در مورد باورهای شخصی شما حرفی ندارم.
اما این اعداد چیز دیگری میگویند.
این کارمند حدود سی درصد بیشتر از میانگین بخش خروجی دارد.
اگر از این توان استفاده نکنیم، شرکت دارد به خودش ضرر میزند.
شاید بشود راهی پیدا کرد که هم چارچوبها حفظ شود، هم این توانایی از دست نرود.»
اتاق چند دقیقه در سکوت فرو رفت.
بعد رئیس دوباره به اعداد نگاه کرد.
چند هفته بعد، نام همان کارمند روی تابلوی ارتقا نوشته شد.
هیچ سخنرانی بزرگی اتفاق نیفتاد.
هیچ جنجالی هم نشد.
فقط یک پوشهٔ ساده
و کسی که فهمید گاهی برای تغییر دادن یک تصمیم،
بلندترین صدا لازم نیست.
گاهی یک استدلال دقیق
بیشتر از هزار شعار اثر دارد.
اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
میتونی برای مطالب بیشتر در روبیکا دنبالم کنی:
@mindprism