
بعد از یک باران شدید، حیاط مدرسه پر از گل شده بود.
بچهها با ناراحتی میگفتند:
«چه جای کثیفی...»
«کاش اصلاً باران نمیآمد.»
فقط پیرمرد باغبان چیزی نگفت.
چکمههایش را پوشید و آرام وارد گل شد.
هر روز علفهای هرز را میکند.
نهالهای کوچک را راست میکرد.
خاک را زیر و رو میکرد و ساعتها زحمت میکشید.
یکی از بچهها با تعجب پرسید:
«چرا خودت را اینقدر خسته میکنی؟ اینجا که فقط گل و لای است.»
پیرمرد لبخندی زد و گفت:
«اگر کسی حاضر نباشد وارد گل شود، هیچ باغی سبز نمیشود.»
چند هفته گذشت.
بارانها تمام شد.
از همان زمین گِلی، گلهای رنگارنگ یکییکی سر از خاک بیرون آوردند.
کنار برکه هم چند نیلوفر شکفت.
همان بچهها که روزی از گل فرار میکردند، حالا کنار باغ عکس میگرفتند و از زیبایی آن تعریف میکردند.
پیرمرد فقط به گلها نگاه کرد و گفت:
«زیبایی، همیشه از جای تمیز شروع نمیشود.
گاهی باید سختی را تحمل کنی، دستت خاکی شود و ناامید نشوی، تا چیزی ارزشمند به وجود بیاید.»
آن روز بچهها فهمیدند که از سختیها نباید فرار کرد.
مهم این نیست که مسیر همیشه تمیز باشد؛
مهم این است که در میان سختیها، هدفت را گم نکنی و کاری انجام دهی که نتیجهاش زندگی را زیباتر کند.
درس کوتاه:
از سختیهای مسیر نترس. اگر هدفت ارزشمند باشد، گاهی باید از میان گل عبور کنی تا زیبایی خلق شود.
#داستان_کوتاه #امید #پشتکار #رشد_فردی #زندگی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism