
آرمان هر شب ساعتها در شبکههای اجتماعی میچرخید.
هر مطلبی که هزاران لایک و بازنشر داشت، برایش یک حقیقت بود.
با خودش میگفت:
«اینهمه آدم که اشتباه نمیکنند.»
یک روز خبری در شهر پیچید.
در فضای مجازی همه نوشته بودند که صاحب یک نانوایی، آرد مردم را میدزدد.
هزاران نفر او را فحش دادند.
عدهای هم تصمیم گرفتند دیگر از او خرید نکنند.
آرمان هم بدون اینکه چیزی بداند، همان حرفها را برای دیگران فرستاد.
چند روز بعد، مأموران بررسی کردند.
مشخص شد مشکل از سامانه توزیع آرد بوده و نانوا هیچ تقصیری نداشته است.
اما دیگر دیر شده بود.
مشتریهایش را از دست داده بود.
اعتبار چندین سالهاش نابود شده بود.
آرمان با شرمندگی به نانوایی رفت و گفت:
«من هم جزو کسانی بودم که آن خبر را پخش کردند.»
پیرمرد نانوا فقط گفت:
«پسرم، دروغ وقتی هزار بار تکرار شود، حقیقت نمیشود؛ فقط قربانیهای بیشتری میگیرد.»
آن روز آرمان فهمید که
لایک، رأی به حقیقت نیست.
بلندترین صدا، لزوماً درستترین صدا نیست.
از آن روز به بعد، قبل از باور کردن یا منتشر کردن هر خبری، چند دقیقه فکر میکرد، منبعش را بررسی میکرد و از خودش میپرسید:
«اگر همه یک حرف را تکرار میکنند، دلیل درستی آن چیست؟»
او فهمید که گاهی حقیقت، آرام و بیصداست و میان هیاهوی جمعیت گم میشود.
و کسی که دنبال حقیقت است،
باید جرئت داشته باشد حتی وقتی همه به یک سمت میروند، کمی مکث کند و خودش فکر کند.
درس کوتاه:
تعداد طرفداران یک حرف، دلیل درست بودن آن نیست؛ حقیقت را باید با عقل، مدرک و بررسی پیدا کرد، نه با تعداد لایکها.
#داستان_کوتاه #تفکر_انتقادی #حقیقت #رسانه #آگاهی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism