
سامان از کودکی فقط یک آرزو داشت:
اینکه دیده شود.
در مدرسه شاگرد اول بود، در ورزش مدال میگرفت، در شبکههای اجتماعی لایک جمع میکرد.
هر بار که تشویق میشد، سینهاش گرم میشد…
اما فقط تا فردای همان روز.
پسفردا دوباره همان خلأ قدیمی برمیگشت:
«کسی منو میبینه؟»
بیستوهفت ساله که شد، بالاخره به آرزویش رسید:
قهرمان یک مسابقه بزرگ شد.
جمعیت فریاد میزد، نورها روی او بود، دوربینها دورش حلقه زده بودند.
اما لحظهای که مدال روی گردنش نشست،
چیزی درونش شکست.
صدای تشویقها به گوشش رسید،
اما هیچکدام وارد قلبش نشد.
برگشت، مدال را لمس کرد و فهمید:
تمام این سالها، هویت خودش را روی «دست مردم» بنا کرده بود.
خانهای که بر موج ساخته شده باشد، دیر یا زود فرو میریزد.
سه ماه بعد، سامان کار عجیبی کرد:
از باشگاه، از مسابقات و حتی از شبکههای اجتماعی فاصله گرفت.
شروع کرد به نوشتن یک دفترچه کوچک.
هر شب یک سوال از خودش میپرسید:
«اگه هیچکس منو نبینه،
من باز هم این کار رو میکنم؟
باز هم ارزشمندم؟»
اول سخت بود.
بعد ترسناک.
بعد آرامآرام، تبدیل شد به رهایی.
یک شب، وسط همان سکوتهای طولانی،
برای اولین بار در زندگیاش حس کرد:
«من کافیام…
بدون تشویق، بدون نگاه، بدون مدال.»
چیزی در او جا افتاد.
نه از جنس غرور، نه بینیازیِ نمایشی.
بلکه یک ستون آرام در درونش ساخته شده بود.
ستونی که با تشویق مردم بلندتر نمیشد
و با قضاوتشان کوتاهتر.
سامان بعدها گفت:
«بزرگترین قهرمانی من، لحظهای بود که از سکوی قهرمانی پایین آمدم
و فهمیدم کسی که باید مرا ببیند…
خودم هستم.»
اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
میتونی برای مطالب بیشتر در روبیکا دنبالم کنی:
@mindprism