کامران تازه ماشین گرانقیمتی خریده بود.
هر جا مینشست، از قیمت ماشین، ساعتش و پولی که برای لباسهایش داده بود حرف میزد.
اگر کسی ماشین معمولی داشت، مسخرهاش میکرد.
اگر کارگری وارد جمع میشد، حتی جواب سلامش را هم درست نمیداد.
همه فکر میکردند کامران آدم خیلی مهمی است.
چند هفته بعد، برای خرید وسیلهای به یک مغازه قدیمی رفت.
صاحب مغازه مردی میانسال بود؛ ساده لباس پوشیده بود و یک ماشین معمولی هم داشت.
کامران طبق معمول شروع کرد به تعریف کردن از خودش.
از سرمایهاش گفت.
از ماشینش گفت.
از معاملههایی که کرده بود گفت.
مرد مغازهدار فقط لبخند میزد.
همان موقع پسر جوانی وارد مغازه شد.
ظاهر سادهای داشت.
یک وسیله ارزان برداشت و وقتی خواست پولش را بدهد، فهمید کمی کم دارد.
فروشنده گفت:
«اشکالی نداره، ببر. هر وقت داشتی بیار.»
کامران با تعجب پرسید:
«اینطوری به همه جنس میدی؟»
مرد گفت:
«نه، به همه نه؛ به آدمی که میدونم شرمندگیِ چند هزار تومن براش سنگینه، چرا.»
کامران چیزی نگفت.
چند دقیقه بعد، مرد جوان برگشت و پولش را کامل پرداخت کرد.
فروشنده حتی یک کلمه هم درباره کارش به کسی نگفت.
کامران موقع رفتن فهمید همان مرد سادهپوش، سالهاست صاحب چند مغازه و چند ملک است.
اما نه ساعت گرانش را به رخ کسی کشیده بود، نه ماشینش را.
آن روز یک چیز برای کامران روشن شد:
آدمی که واقعاً چیزی دارد، معمولاً لازم نیست مدام آن را به رخ دیگران بکشد.
قدرت واقعی خودش را با تحقیر ضعیفترها ثابت نمیکند.
چون آخرش مردم قیمت ماشینت را یادشان نمیماند.
یادشان میماند وقتی دستت بالا بود، با آدمی که دستش پایین بود چطور رفتار کردی.
درس کوتاه:
آدم را با چیزی که به رخ میکشد نسنج؛ با رفتارش وقتی هیچ نیازی به نمایش ندارد بشناس.
#مرام #شخصیت #انسانیت #احترام #داستان_کوتاه
Threads:mehdimdzh_prism
Rubika:mindprism