
امیر هر روز بعد از کار به یک کافه میرفت.
هر بار با یک نفر جدید آشنا میشد.
چند روز پیام میداد.
چند بار قرار میگذاشت.
بعد که هیجانش از بین میرفت، بیهیچ توضیحی ناپدید میشد.
به دوستش میگفت:
«زندگی همینه. آدم نباید خودش را درگیر تعهد کند.»
«هر رابطهای تا وقتی خوب است، ادامه دارد.»
دوستش چیزی نمیگفت.
فقط نگاهش میکرد.
چند سال گذشت.
یک روز امیر بعد از یک بیماری سخت، روی تخت بیمارستان بود.
دفترچه تلفنش پر از اسم بود.
اما وقتی به همه پیام داد، جوابها یکییکی آمد:
«شرمنده، سرم شلوغه.»
«بعداً میبینمت.»
«امیدوارم زود خوب بشی.»
هیچکس نیامد.
چند ساعت بعد، دوست قدیمیاش وارد اتاق شد.
همان دوستی که سالها پیش با او آشنا شده بود و هنوز رابطهشان را حفظ کرده بود.
امیر با تعجب گفت:
«فقط تو آمدی؟»
دوستش لبخند زد و گفت:
«تو سالها آدمها را مثل لیوان یکبارمصرف استفاده کردی.
وقتی کارت با آنها تمام میشد، کنارشان میگذاشتی.
اما رابطه واقعی، چیزی نیست که بعد از تمام شدن هیجان دور انداخته شود.»
امیر سکوت کرد.
برای اولین بار فهمید که تعداد آدمهای اطرافش مهم نبود.
مهم این بود که آیا کسی واقعاً احساس میکرد برای او ارزشمند است یا نه.
آن روز فهمید رابطهای که فقط برای رفع نیاز ساخته شود، با تمام شدن نیاز هم از بین میرود.
اما رابطهای که بر احترام، عشق و تعهد بنا شود، در سختترین روزها هم باقی میماند.
درس کوتاه:
اگر انسانها را وسیله ببینی، روزی خودت هم احساس میکنی برای دیگران فقط یک وسیله بودهای.
رابطهای که بر احترام و تعهد ساخته شود، ماندگارتر از رابطهای است که فقط بر هیجان بنا شده باشد.
#داستان_کوتاه #عشق #تعهد #کرامت_انسانی #روابط_سالم
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism