
سامان همیشه آدم حسابشدهای بود.
قبل از هر تصمیمی، همهچیز را بررسی میکرد.
اگر میخواست چیزی بخرد، ساعتها تحقیق میکرد.
اگر میخواست کاری را شروع کند، اول همه جوانبش را میسنجید.
اگر احتمال اشتباهی وجود داشت، عقب میکشید.
همه به او میگفتند:
«سامان خیلی عاقل و بااحتیاطه. هیچوقت بیگدار به آب نمیزنه.»
خودش هم به این ویژگی افتخار میکرد.
تا اینکه یک روز تصمیم گرفت یک مغازه کوچک راه بیندازد.
پولش را داشت.
تجربه اولیهاش را هم داشت.
محل مناسبی هم پیدا کرده بود.
اما شروع نکرد.
گفت:
«باید بیشتر درباره بازار تحقیق کنم.»
یک ماه گذشت.
بعد گفت:
«شاید جای بهتری پیدا بشه.»
دو ماه دیگر گذشت.
گفت:
«باید اول شرایط اقتصادی مشخص بشه.»
بعد گفت:
«اگه شکست بخورم چی؟»
هر بار که میخواست قدم بردارد، ذهنش یک سؤال تازه جلوی پایش میگذاشت.
سامان دنبال بهترین تصمیم بود، نه یک تصمیم خوب.
یک سال گذشت.
روزی دوستش، میلاد، به او زنگ زد و گفت:
«من بالاخره مغازه رو باز کردم.»
سامان تعجب کرد.
گفت:
«ولی هنوز خیلی چیزا مشخص نیست!»
میلاد خندید و گفت:
«مگه قرار بود همهچیز از اول مشخص باشه؟»
ماههای اول برای میلاد سخت بود.
یک جنس خوب نفروخت.
یک خرید اشتباه کرد.
یک ماه هم درآمدش کمتر از انتظارش شد.
اما هر بار چیزی یاد گرفت.
چیدمان مغازه را تغییر داد.
جنسهای ضعیف را کمتر خرید.
قیمتها را اصلاح کرد.
کمکم مشتریهای خودش را پیدا کرد.
دو سال بعد، سامان دوباره به همان خیابان رفت.
مغازه میلاد هنوز باز بود.
اما بزرگتر شده بود.
سامان مدتی جلوی مغازه ایستاد.
بعد به مغازهای نگاه کرد که خودش دو سال قبل میتوانست اجاره کند.
حالا آن مغازه دست شخص دیگری بود.
آن شب سامان به خانه رفت و دفتر قدیمیاش را باز کرد.
پر از برنامه بود.
پر از تحلیل بود.
پر از جدول و حسابوکتاب بود.
اما یک چیز داخلش پیدا نمیشد:
تجربه.
سامان همانجا فهمید مشکلش این نبود که زیاد فکر میکرد.
مشکل این بود که فکر کردن را جای تجربه کردن گذاشته بود.
او همیشه میخواست قبل از حرکت، تمام مسیر را ببیند.
در حالی که بعضی قسمتهای مسیر فقط وقتی دیده میشوند که حرکت کنی.
فردای آن روز، برای اولین بار تصمیم گرفت کاری را که مدتها عقب انداخته بود، شروع کند.
هنوز میترسید.
هنوز سؤال داشت.
هنوز نمیدانست دقیقاً چه اتفاقی خواهد افتاد.
اما این بار به خودش گفت:
«لازم نیست مطمئن باشم؛ کافی است آماده باشم که یاد بگیرم.»
و برای اولین بار، به جای اینکه دنبال یک زندگی بدون اشتباه باشد، تصمیم گرفت یک زندگی واقعی را تجربه کند.
درس کوتاه:
احتیاط خوب است، اما وقتی آنقدر زیاد شود که اجازه تجربه کردن ندهد، دیگر محافظ تو نیست؛ قفس توست.
همهچیز قرار نیست قبل از شروع قابل پیشبینی باشد. بعضی جوابها فقط وسط مسیر پیدا میشوند.
#کمالگرایی #عملگرایی #رشد_فردی #تصمیم_گیری #شجاعت