رضا چند سال بود با امیر رفیق بود.
امیر همیشه کنارش بود.
وقتی رضا پول کم میآورد، کمکش میکرد.
وقتی حالش خوب نبود، سراغش را میگرفت.
وقتی مشکلی داشت، بدون اینکه چیزی بخواهد، کنارش میماند.
اما رضا کمکم به این بودن عادت کرده بود.
فکر میکرد امیر همیشه هست.
اگر چند روز جواب پیامش را نمیداد، مهم نبود.
اگر قرارشان را به خاطر کار خودش به هم میزد، مهم نبود.
اگر امیر از چیزی ناراحت بود، میگفت:
«بعداً باهاش حرف میزنم.»
یک روز امیر به او پیام داد:
«یه مدتیه خیلی خستهام. دلم میخواد یه روز بشینیم با هم حرف بزنیم.»
رضا جواب داد:
«حتماً، این هفته خیلی سرم شلوغه. هفته بعد هماهنگ میکنیم.»
اما هفته بعد هیچوقت نرسید.
چند روز بعد، رضا از یکی از دوستان مشترکشان شنید که امیر در بیمارستان بستری شده.
با عجله خودش را رساند.
اما دیر شده بود.
امیر از دنیا رفته بود.
رضا مدت زیادی کنار تخت خالی نشست.
گوشیاش را باز کرد.
آخرین پیام امیر هنوز همانجا بود:
«دلم میخواد یه روز بشینیم با هم حرف بزنیم.»
رضا بارها آن پیام را خواند.
بعد زیر لب گفت:
«فقط یک ساعت وقت گذاشتن برایت سخت بود؟»
اما دیگر جوابی وجود نداشت.
از آن روز به بعد، رضا یک چیز را فهمید:
ما معمولاً ارزش آدمها و چیزهای خوب زندگیمان را زمانی میفهمیم که دیگر در دسترسمان نیستند.
دوست خوب را نباید فقط روزی خواست که به کمکش نیاز داری.
گاهی خودت پیام بده.
حال او را بپرس.
بدون اینکه چیزی بخواهی، کنارش باش.
همین درباره خانواده، سلامتی، شغل، اعتبار و فرصتهای زندگی هم صدق میکند.
چیزی که امروز داری، تضمین نشده که فردا هم داشته باشی.
درس کوتاه:
قدر چیزهای ارزشمند را وقتی بدان که هنوز داریشان؛ چون بعضی فرصتها، وقتی از دست بروند، دیگر قابل جبران نیستند.
#قدردانی #دوستی #زندگی #روابط #عادت_های_خوب