
حسام همیشه آرزوهای بزرگی داشت.
میگفت میخواهد زبان یاد بگیرد، ورزش کند و کسبوکار خودش را راه بیندازد.
اما هر شب فقط روی مبل دراز میکشید، گوشیاش را بالا و پایین میکرد و میگفت:
«الان وقتش نیست…
من فقط خستهام.»
ماهها گذشت.
دوستش یکییکی پیشرفت کرد.
یکی مهاجرت کرد،
یکی مغازه زد،
یکی سالمتر و قویتر شد.
اما حسام هنوز همانجا بود.
هر بار که خانوادهاش چیزی میگفتند، جواب میداد:
«شانس ندارم.»
«اوضاع خراب شده.»
«اگه شرایط خوب بود، منم موفق میشدم.»
تا اینکه یک شب،
پسر کوچکش از او پرسید:
«بابا، تو همیشه میگی میخوای شروع کنی…
پس چرا هیچوقت شروع نمیکنی؟»
حسام خواست مثل همیشه بهانه بیاورد،
اما نتوانست.
برای اولین بار،
ساکت ماند.
آن شب تا دیر وقت بیدار بود.
و فهمید سالها به دیگران دروغ نگفته بود…
بیشتر از همه، به خودش دروغ گفته بود.
او تنبلی را «خستگی» نامیده بود.
ترس را «صبر»
و فرار از مسئولیت را «بدشانسی».
همان لحظه فهمید
تا وقتی آدم خودش را فریب میدهد،
هیچ تغییری واقعی اتفاق نمیافتد.
فردای آن روز،
اولین قدم کوچک را برداشت.
نه با حرف،
بلکه با عمل.
خطرناکترین دروغ،
دروغی است که انسان به خودش میگوید؛
چون کسی که خودش را فریب دهد، حقیقت را دیگر نمیبیند.
#خودفریبی #رشد_فردی #صداقت #مسئولیت #آگاهی

اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism