
وحید هر وقت صحبت پول میشد،
فقط یک جمله میگفت:
«تو این مملکت مگر میشود پیشرفت کرد؟»
اگر بدهکار بود، تقصیر اقتصاد بود.
اگر پسانداز نداشت، تقصیر خانواده بود.
اگر شغلش رشد نمیکرد، تقصیر همه بود جز خودش.
دوستش میلاد شرایط بهتری نداشت؛
همان شهر، همان فشارها، همان مشکلات.
اما یک فرق داشت.
میلاد بهجای ساعتها غر زدن،
شبها مهارت یاد میگرفت.
خرجهای اضافیاش را کم کرده بود.
کمکم کار جانبی گرفت.
شروعش کوچک بود،
اما آرامآرام زندگیاش تغییر کرد.
یک روز وحید با عصبانیت گفت:
«تو شانس آوردی.»
میلاد لبخند تلخی زد و گفت:
«شاید شرایط ما سخت باشد…
اما من فهمیدم اگر تمام عمر فقط دنبال مقصر بگردم،
هیچچیز تغییر نمیکند.»
آن حرف مثل پتک به سر وحید خورد.
چون برای اولین بار فهمید
سالها انرژیاش را صرف چیزهایی کرده بود که کنترلی رویشان نداشت،
و همانوقت،
زندگیاش از جا تکان نخورده بود.
درس کوتاه
همهٔ مشکلات زندگی دست ما نیست؛
اما تمرکز دائمی روی مقصرها، آینده را تغییر نمیدهد.
تغییر واقعی از جایی شروع میشود که روی چیزهای قابلکنترل کار کنیم.
#مسئولیت_پذیری #رشد_فردی #مهارت_آموزی #واقع_بینی #تغییر_زندگی

اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism