
امیر تصمیم گرفت از این به بعد فقط از برندهایی خرید کند که کاملاً اخلاقی باشند.
ساعتها درباره هر محصول تحقیق میکرد.
این شرکت با محیطزیست چه کرده؟
آن یکی با کارگرهایش چطور رفتار میکند؟
این یکی مواد اولیهاش از کجاست؟
هر بار هم آخرش به یک نتیجه میرسید:
«هیچکدام کاملاً پاک نیستند.»
پس چیزی نمیخرید.
یک روز، پیرمرد همسایه دید امیر ساعتها پشت گوشی نشسته و دوباره بین خرید کردن و نکردن مردد است.
پرسید:
«باز هم دنبال بهترین انتخابی؟»
امیر آهی کشید و گفت:
«میخواهم هیچ سهمی در کار اشتباه نداشته باشم.»
پیرمرد لبخند زد.
او نانوا بود.
دستهایش همیشه آردی بود.
گفت:
«پسرم، من هر روز نان میپزم.
آردی که میخرم شاید از بهترین مزرعه نباشد.
دستگاهم هم شاید کممصرفترین نباشد.
اما هر روز سعی میکنم نان باکیفیتتری بپزم، کمتر اسراف کنم و با مشتریها با انصاف رفتار کنم.
اگر منتظر میماندم تا همهچیز بینقص شود، امروز هیچ نانی روی سفره مردم نبود.»
امیر سکوت کرد.
فهمید تمام این مدت دنبال دنیایی میگشته که وجود ندارد.
از فردای آن روز، دیگر دنبال انتخاب کاملاً بینقص نبود.
هر جا میتوانست، انتخاب بهتری میکرد.
کمتر اسراف میکرد.
به کسبوکارهای منصفتر فرصت میداد.
و مهمتر از همه، به جای ساعتها وسواس، بخشی از وقتش را صرف کمک به یک خیریه محلی کرد.
آن روز فهمید:
خوب بودن، یعنی هر روز کمی بهتر عمل کردن؛
نه اینکه منتظر یک انتخاب کاملاً بینقص بمانی و آخرش هیچ کاری نکنی.
درس کوتاه:
در دنیای ناقص، انتخاب بهتر از انتخابِ بینقص ارزشمندتر است. عملِ خوب، از وسواسِ بیپایان مفیدتر است.
#داستان_کوتاه #اخلاق #عمل_گرایی #رشد_فردی #سبک_زندگی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism