
امیر تازه معلم شده بود.
از همان ماههای اول، خیلی دوست داشت همه بدانند که معلم خوبی است.
هر جا مینشست، از کلاسش حرف میزد.
میگفت:
«من با بقیه فرق دارم.»
«شاگردهای من خیلی ازم راضیاند.»
«من بلدم چطور با بچهها کار کنم.»
حتی گاهی وقتی یکی از همکارها درباره روش تدریسش سؤال میکرد، قبل از اینکه چیزی بپرسد، شروع میکرد به تعریف کردن از خودش.
یکی از معلمهای قدیمی مدرسه، آقای کاظمی، بیشتر وقتها فقط گوش میداد.
نه بحث میکرد.
نه امیر را مسخره میکرد.
نه چیزی میگفت.
یک روز امیر از او پرسید:
«استاد، چرا هیچوقت درباره خودت حرف نمیزنی؟»
کاظمی لبخندی زد و گفت:
«چون اگر واقعاً چیزی ساخته باشی، لازم نیست هر روز خودت معرفیش کنی.»
امیر خندید.
حرفش را جدی نگرفت.
چند ماه گذشت.
امیر همچنان درباره خودش حرف میزد.
اگر شاگردی نمره خوبی میگرفت، سریع میگفت:
«دیدید؟ روش تدریس من جواب داد.»
اگر مدیری از کلاسش تعریف میکرد، برای چند نفر دیگر هم تعریف میکرد.
اگر کسی از او انتقاد میکرد، ساعتها توضیح میداد که چرا اشتباه میکند.
اما کاظمی همچنان همانطور آرام کار خودش را میکرد.
درس میداد.
اشتباههایش را اصلاح میکرد.
به شاگرد ضعیفتر بیشتر وقت میداد.
و هیچوقت لازم نمیدید درباره خوب بودن خودش سخنرانی کند.
سه سال گذشت.
یک روز مدرسه برای انتخاب معلم نمونه، از چند دانشآموز خواست نظرشان را بنویسند.
برگهها جمع شد.
مدیر چندتایشان را برای معلمها خواند.
یکی از دانشآموزها درباره کاظمی نوشته بود:
«آقای کاظمی فقط درس نمیدهد؛ وقتی چیزی بلد نیستیم، تحقیرمان نمیکند.»
دانشآموز دیگری نوشته بود:
«وقتی مشکلی داشتم، میدانستم میتوانم روی او حساب کنم.»
یکی دیگر نوشته بود:
«باعث شد فکر کنم میتوانم از پس درس بر بیایم.»
کلاس ساکت شده بود.
کاظمی چیزی نگفت.
فقط سرش را پایین انداخت.
امیر هم آنجا نشسته بود.
برای اولین بار فهمید چیزی که سالها سعی کرده بود با حرف ثابت کند، کاظمی بدون حتی یک جمله تبلیغاتی ساخته بود.
اعتماد.
آن روز بعد از مدرسه، امیر نزد کاظمی رفت.
گفت:
«استاد، فکر کنم زیادی درباره خودم حرف زدم.»
کاظمی لبخند زد و گفت:
«اشکالی نداره.
آدم وقتی تازه شروع میکنه، دلش میخواد دیده بشه.
ولی بعد یه مدت میفهمه که بهترین تبلیغ آدم، رفتار خودشه.»
امیر پرسید:
«پس چیکار کنم؟»
کاظمی گفت:
«کمتر درباره آدمی که میخواهی باشی حرف بزن؛ بیشتر کاری کن که دیگران، از چیزی که هستی تعریف کنند.»
امیر آن روز به خانه رفت.
فردای آن روز، برای اولین بار وقتی یکی از همکارها از او تعریف کرد، شروع نکرد به تعریف کردن از خودش.
فقط گفت:
«ممنون.»
و رفت سر کلاس.
از آن روز به بعد، دیگر کمتر تلاش کرد ثابت کند چه کسی است.
بیشتر تلاش کرد واقعاً همان آدمی باشد که ادعا میکرد.
چند سال بعد، وقتی شاگردهای قدیمیاش او را در خیابان میدیدند، خودشان جلو میآمدند.
سلام میکردند.
احوالش را میپرسیدند.
بعضیها میگفتند:
«استاد، هنوز حرفهایی که آن سال گفتی یادمونه.»
امیر آن موقع دیگر نیازی به تعریف کردن از خودش نداشت.
چون سابقهاش، قبل از خودش وارد میشد.
درس کوتاه:
لازم نیست هر روز ثابت کنی چه کسی هستی.
اگر واقعاً چیزی ساختهای، زمان، رفتار و آدمهایی که با تو زندگی کردهاند، خودشان شهادت میدهند.
به جای تبلیغ شخصیتت، سابقه بساز.
#شخصیت #اعتماد #عملگرایی #رشد_فردی #زندگی