
پارک محله همیشه تمیز و مرتب بود. گلها سرحال بودند و درختها سایهی خنکی داشتند. بیشتر مردم فقط برای قدم زدن میآمدند و از زیباییاش لذت میبردند.
یک صبح بهاری، چند نفر کنار نیمکت ایستاده بودند و با تعجب به مردی نگاه میکردند که کنار باغچه کار میکرد. لباسش خاکی بود و دستهایش پر از گل.
یکی با خنده گفت:
«ببین چقدر کثیفه! انگار از گل دراومده.»
دیگری گفت:
«آدم باید یه کم مرتبتر باشه.»
مرد چیزی نگفت. فقط آرام خم شد و علفهای هرز را از ریشه بیرون کشید.
پیرمردی که هر روز به پارک میآمد، حرفشان را شنید. جلو رفت و گفت:
«شما فقط لباسش را میبینید.»
بعد با دست به باغچه اشاره کرد و گفت:
«اگر این دستهای گِلی نباشد، همین علفهای هرز چند ماهه همهی این گلها را خفه میکنند.»
مردها ساکت شدند.
آنها تا آن روز فقط تمیزی لباس را دیده بودند، نه زحمتی که باغ را زنده نگه میداشت.
باغبان دوباره مشغول کار شد؛
دستهایش هنوز گِلی بود،
اما همان دستها بودند که زندگیِ باغ را حفظ میکردند.
بعضی کارها از دور کثیف به نظر میرسند،
اما اگر کسی آنها را انجام ندهد، همهچیز از بین میرود.
درس کوتاه:
قبل از قضاوت ظاهر آدمها، ببین چه کاری انجام میدهند. گاهی دستهای گِلی، باغ را نجات میدهند.
#قضاوت_سطحی #ارزش_کار #واقعیت #فهم_عمیق #درس_زندگی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism