
باران شدیدی آمده بود و آب رودخانه لحظهبهلحظه بالاتر میآمد.
پل قدیمی روستا ترک برداشته بود.
چند نفر میگفتند باید سریع آن را ببندند تا کسی از رویش رد نشود.
اما امیر مخالفت میکرد.
او میگفت:
«صبر کنید. باید راهحلی پیدا کنیم که هیچکس آسیب نبیند.»
همه منتظر ماندند.
دقایق میگذشت.
آب بالاتر میآمد.
ناگهان پیرمردی که سالها بنّا بود، بیل را برداشت و بخشی از جاده را خراب کرد تا راه ورود مردم به پل بسته شود.
چند نفر با عصبانیت فریاد زدند:
«چرا جاده را خراب کردی؟!»
پیرمرد فقط گفت:
«اگر این چند متر جاده خراب نشود، چند دقیقه دیگر آدمها روی پل خواهند بود.»
چند دقیقه بعد، پل با صدای مهیبی فرو ریخت.
همه ساکت شدند.
اگر جاده بسته نشده بود، دهها نفر روی پل بودند.
امیر به پیرمرد نگاه کرد و گفت:
«حق با تو بود.»
پیرمرد آرام جواب داد:
«گاهی برای جلوگیری از یک فاجعه، باید تصمیمی بگیری که در ظاهر بینقص نیست.»
«اخلاق یعنی کم کردن رنج آدمها، نه منتظر ماندن برای پیدا کردن یک راهحل کامل که شاید هیچوقت نرسد.»
آن روز مردم فهمیدند که بعضی تصمیمها، دستها را خاکی میکنند؛
اما همان دستهای خاکی، گاهی جان انسانها را نجات میدهند.
درس کوتاه:
منتظر راهحل کاملاً بینقص نمان؛ گاهی مسئولانهترین کار، انتخاب گزینهای است که کمترین آسیب را به دیگران میرساند.
#داستان_کوتاه #اخلاق #مسئولیت #تصمیم_گیری #شجاعت
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism