
آقای کریمی مدیر یک خوابگاه دانشآموزی بود.
چند هفته بود که وسایل بچهها گم میشد.
اولین بار گفت:
«اشتباه کرده، ببخشیدش.»
بار دوم هم گذشت.
بار سوم، یکی از دانشآموزها با گریه گفت که پول درمان مادرش گم شده است.
باز هم عدهای گفتند:
«آدم خوب همه را میبخشد.»
آقای کریمی سکوت کرد.
چند روز بعد، دوربینها را بررسی کرد.
مشخص شد همان دانشآموزی که قبلاً بخشیده شده بود، دوباره دست به دزدی زده است.
او را صدا زد.
با آرامش گفت:
«من از تو کینهای ندارم.»
«اما اجازه هم نمیدهم به دیگران آسیب بزنی.»
دانشآموز را به مشاور معرفی کرد.
خسارتها را از خانوادهاش جبران کردند.
تا مدتی هم اجازه استفاده از بعضی امکانات خوابگاه را نداشت.
یکی از بچهها پرسید:
«اگر بخشیدی، پس چرا تنبیهش کردی؟»
آقای کریمی لبخند زد و گفت:
«بخشیدن یعنی اسیر نفرت نشدن.
اما عدالت یعنی جلوی ادامه آسیب را گرفتن.»
«اگر به اسم مهربانی، چشممان را روی ظلم ببندیم، قربانی بعدی را خودمان انتخاب کردهایم.»
آن روز همه فهمیدند که مهربانی واقعی همیشه نرم نیست.
گاهی مهربانی، قاطعانه جلوی تکرار یک اشتباه میایستد تا هم از دیگران محافظت کند و هم به فرد خطاکار فرصت تغییر بدهد.
درس کوتاه:
بخشش بدون مسئولیتپذیری، میتواند به ادامه ظلم کمک کند.
مهربانی واقعی، هم دل دارد و هم مرز.
#داستان_کوتاه #عدالت #مسئولیت_پذیری #شفقت #اخلاق
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism