
علی ۲۲ ساله بود.
چند جا برای کار رفته بود، اما جواب نگرفته بود.
یک شب خسته به خانه برگشت و گفت:
«بابا، هیچ جا کار نیست.»
پدر آهی کشید و گفت:
«دنبال کار نگرد. اوضاع خراب است.
همه چیز تقصیر تحریمها و سیستم فاسد است.
ما فقط قربانی هستیم.»
این جمله برای علی مثل اجازهای برای تسلیم شدن بود.
کمکم صبحها دیر بیدار میشد.
دیگر رزومه نمیفرستاد.
بیشتر وقتش را در گوشی میگذراند و فقط میگفت:
«فایده ندارد… همه چیز خراب است.»
ماهها گذشت.
یک روز، دوست قدیمیاش رضا را در خیابان دید.
رضا همسن او بود، اما لباس کار پوشیده بود.
علی پرسید: «تو کار پیدا کردی؟»
رضا خندید و گفت:
«اول نه. خیلی جاها رد شدم.
ولی فهمیدم اگر مهارت نداشته باشم، کسی منتظرم نیست.
رفتم دوره دیدم، کارآموزی کردم، سخت بود…
اما بالاخره راهی باز شد.»
آن شب علی به خانه برگشت و مدت زیادی به سقف خیره ماند.
ناگهان فهمید بزرگترین چیزی که او را متوقف کرده، نه شرایط بیرون، بلکه همان جملهای بوده که باور کرده است.
فردای آن روز، دوباره شروع کرد.
این بار نه با شکایت،
بلکه با یادگیری و تلاش.
چون فهمیده بود:
حتی وقتی زمین سخت است،
باز هم کسی که حرکت میکند جلوتر از کسی است که فقط مینشیند و گلایه میکند.
درس کوتاه:
مشکلات واقعیاند، اما باورِ «من هیچ کاری نمیتوانم بکنم» خطرناکتر از خودِ مشکل است.
انسان وقتی رشد میکند که سهم مسئولیت خودش را بپذیرد.