
رضا بعد از ازدواجش،
تمام زندگیاش را روی همسرش، نرگس، گذاشت.
دوستانش را کنار گذاشت،
تفریحاتش را فراموش کرد،
و کمکم حتی تصمیمهای سادهاش هم بدون نظر نرگس ممکن نبود.
همیشه میگفت:
«تو تمام زندگی منی.»
اوایل، این جمله عاشقانه به نظر میرسید.
اما بعد از مدتی، نرگس خسته شد.
هر بار که میخواست چند ساعت تنها باشد،
رضا ناراحت میشد.
اگر دیر جواب پیام میداد، دعوا میشد.
اگر با دوستانش بیرون میرفت، رضا احساس رهاشدگی میکرد.
یک شب، نرگس آرام گفت:
«من همسرتم…
نه دستگاه تنفس مصنوعیِ احساساتت.»
این جمله مثل پتک خورد توی سر رضا.
برای اولین بار فهمید مشکل از کمبود عشق نبود؛
از این بود که خودش، بدون رابطه، هیچ زندگی مستقلی نداشت.
چند ماه بعد،
دوباره ورزش را شروع کرد،
با دوستانش ارتباط گرفت،
مهارت یاد گرفت
و یاد گرفت بخشی از آرامش خودش را خودش بسازد.
رابطهشان بهتر شد.
چون دیگر دو آدم درمانده نبودند که به هم آویزان شوند؛
دو انسان بودند که کنار هم زندگی میساختند.
ازدواج سالم، از دو انسان مستقل ساخته میشود؛
نه از دو نفر که میخواهند کمبودهایشان را روی دوش هم بیندازند.
#زندگی_مشترک #بلوغ_عاطفی #وابستگی #عشق #رابطه

اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism