حاج محمود سالها گندم میکاشت.
همانطور که پدرش میکاشت،
و پدرِ پدرش.
هر بهار که بذرها را در خاک میریخت میگفت:
«این زمین با همین روش بزرگ شده.»
یک روز کارشناس جهاد کشاورزی به مزرعه آمد.
زمین را دید و گفت:
«اگر روش آبیاری را کمی عوض کنید،
همان محصول را با ۲۰٪ آب کمتر میگیرید.»
حاج محمود خندید و گفت:
«پدرم همینطور میکاشت.
تجربهٔ او از علم شما معتبرتر است.»
کارشناس چیزی نگفت و رفت.
تابستان سختی آمد.
باران کم شد و آب قنات پایین رفت.
چند زمین اطراف که روش جدید را امتحان کرده بودند هنوز سبز بودند…
اما زمین حاج محمود زرد شده بود.
یک عصر کنار مزرعه ایستاده بود که پیرمردی از همسایهها گفت:
«پدرت اگر امروز زنده بود،
با این کمآبی باز هم همان روش قدیم را ادامه میداد؟»
حاج محمود سکوت کرد.
آن شب فهمید چیزی را اشتباه گرفته بود.
حفظ یک روش فقط به خاطر قدیمی بودنش، خرد نیست.
ارزش روشهای قدیمی به این است که کار میکنند.
اگر شرایط عوض شود و راه بهتری پیدا شود،
عاقل کسی است که یاد بگیرد… نه اینکه لج کند.
پاییز سال بعد،
حاج محمود همان زمین را کاشت.
اما این بار، روش آبیاری را کمی تغییر داد.
او هنوز به تجربهٔ پدرانش احترام میگذاشت؛
فقط یک چیز را بهتر فهمیده بود:
عقل یعنی نگه داشتن چیزهای خوبِ گذشته،
و پذیرفتن اصلاح وقتی شواهد روشن است.

اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
میتونی برای مطالب بیشتر در روبیکا دنبالم کنی:
@mindprism
:::