رضا باغبانِ میانسالی بود که سی سال در یک باغ کار کرده بود.
یک روز دو بذر در مشت داشت:
یکی از خاکهای مرغوب شمال آورده شده بود،
دیگری از خاک فقیر و خشکِ جنوب.
او اشتباهی هر دو را کنار هم کاشت.
چند هفته بعد، بذر شمالی سریع جوانه زد،
ساقهاش راست شد و برگهایش پهن.
مردم روستا از کنار باغ میگذشتند و میگفتند:
«بهبه! چه بذر خوششانسی!»
اما بذر جنوبی…
در همان خاک، همان آفتاب،
حتی یک ترک کوچک هم روی خاک ایجاد نکرده بود.
بعضیها گفتند: «بیخیال این یکی. از اولش هم معلوم بود چیزی نمیشود.»
رضا ولی سکوت کرد.
او از سالها کار فهمیده بود که همهٔ بذرها یک خط شروع ندارند؛
بعضیها احتیاج به وقت، آبدهی دقیق و مراقبت چندبرابری دارند.
پس هر روز با وسواس اطراف آن بذر دوم را شخم زد،
کود بیشتر ریخت،
خاک را سست کرد
و هر شب چراغ کوچکی کنار آن میگذاشت تا سرمای شب، زمین را نبندد.
سه ماه گذشت.
در یک صبحِ بیسروصدا،
یک نقطهٔ سبز ظریف از دل خاک سر زد.
رضا لبخند زد؛
لبخندی که کسی جز خودش نمیفهمید ارزشش چقدر است.
سالها گذشت.
درخت اول، همان بذر شمالی،
زود به بار نشست، بزرگ شد و تحسین همه را گرفت.
اما ریشههایش کمعمق بود؛
یک طوفان زمستانی کافی بود تا نصف تنهاش بشکند.
درخت دوم اما آرام رشد کرد،
کمحرف، کمادعا،
اما با ریشههایی که تا اعماق خاک میرفتند.
آنقدری مقاوم بود که حتی خشکسالی طولانیِ روستا هم نتوانست خمَش کند.
روزی جوانی از رضا پرسید:
«کدام درخت برای تو ارزشمندتره؟ اولی یا دومی؟»
رضا گفت:
«اولی نتیجهٔ شانس خوبه.
دومی نتیجهٔ انتخابهای درست.
موفقیت اولی تحسینبرانگیزه،
اما موفقیت دومی… قابل احترامه.»
سپس اضافه کرد:
«بذر محل تولدت را تو انتخاب نکردهای،
اما باغبانیِ درونت انتخاب توست.
یکی باعث دیده شدن میشود،
دیگری باعث ساخته شدن.»

اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
میتونی برای مطالب بیشتر در روبیکا دنبالم کنی:
@mindprism