
امیر مدیر یک کارگاه کوچک بود.
نه صدایش را روی کسی بلند میکرد.
نه خودش را از دیگران بالاتر میدانست.
هر قولی میداد، انجامش میداد.
اگر اشتباهی پیش میآمد، قبل از همه میگفت:
«این مسئولیت من است.»
هیچوقت تقصیر را گردن کارگرها نمیانداخت.
با همه، از نگهبان تا مشتری، با احترام رفتار میکرد.
اما یک تفاوت مهم داشت.
اگر کسی بیاحترامی میکرد، آرام و محکم جلویش میایستاد.
نه دعوا میکرد.
نه تحقیر.
فقط اجازه نمیداد کسی شخصیتش را زیر سؤال ببرد.
روزی یکی از مشتریها جلوی همه با لحن تندی با او حرف زد.
همه منتظر بودند امیر هم عصبانی شود.
اما او فقط گفت:
«من با احترام با شما صحبت میکنم و انتظار دارم شما هم همین کار را بکنید. اگر این شرایط نباشد، ادامه دادن این گفتگو فایدهای ندارد.»
سکوت عجیبی فضا را پر کرد.
مشتری چند لحظه بعد عذرخواهی کرد.
وقتی رفت، یکی از کارگرها پرسید:
«چطور همه اینقدر بهت احترام میذارن؟»
امیر لبخند زد و گفت:
«احترام را با ترساندن آدمها به دست نمیآوری. با ثابت بودن، مسئولیتپذیری و احترام گذاشتن به دیگران به دست میآوری.»
سالها گذشت.
خیلیها از آن کارگاه رفتند.
اما هر جا نام امیر میآمد، همه یک چیز میگفتند:
«او مردی بود که لازم نبود قدرتش را ثابت کند؛ رفتارش خودش گویای همهچیز بود.»
درس کوتاه:
اقتدار واقعی از فریاد زدن نمیآید؛ از یکی بودنِ حرف و عمل، مسئولیتپذیری و احترام متقابل ساخته میشود.
#داستان_کوتاه #اقتدار #احترام #مسئولیت_پذیری #رشد_فردی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism