
سامان معلم جوانی بود که همیشه فکر میکرد در کارش کم اشتباه میکند.
وقتی دانشآموزی نمره پایینی میگرفت، میگفت:
«خودش درس نمیخونه.»
وقتی یکی از والدین از روش تدریسش انتقاد میکرد، میگفت:
«مشکل از اینه که روش درست آموزش رو نمیفهمه.»
وقتی همکارش پیشنهادی میداد، معمولاً جوابش این بود:
«من چند ساله دارم این کارو انجام میدم.»
کمکم اطراف سامان پر شد از آدمهایی که با او مخالفت نمیکردند.
دوستانش معمولاً حرفهایش را تأیید میکردند.
در فضای مجازی هم بیشتر چیزهایی را دنبال میکرد که با عقاید خودش هماهنگ بود.
اگر کسی مخالفش حرف میزد، خیلی زود صفحهاش را میبست یا بحث را تمام میکرد.
سامان احساس میکرد اعتمادبهنفس زیادی پیدا کرده است.
اما یک اتفاق ساده، همهچیز را تغییر داد.
یک روز دانشآموزی به نام امیر بعد از کلاس پیش او آمد.
برگه امتحانش را در دست داشت.
گفت:
«آقا اجازه، میشه یه چیزی بگم؟»
سامان گفت:
«بگو.»
امیر کمی مکث کرد و گفت:
«من فکر میکنم شما بعضی وقتها وقتی ما جواب رو بلد نیستیم، سریع میگید تنبلی کردیم.»
سامان اخم کرد.
گفت:
«خب وقتی درس نخونی، طبیعیه نمره نگیری.»
امیر گفت:
«ولی من اون فصل رو خونده بودم.»
سامان جواب داد:
«پس درست نخوندی.»
امیر چیزی نگفت و رفت.
چند روز بعد، مدیر مدرسه برگههای امتحان چند کلاس را بررسی کرد.
متوجه شد بیشتر دانشآموزان در یک بخش مشخص از سؤالها مشکل دارند.
مدیر به سامان گفت:
«فکر نمیکنی شاید مشکل فقط از بچهها نباشه؟ شاید توضیح این قسمت برای بعضیها کافی نبوده.»
سامان طبق معمول خواست جواب بدهد.
اما این بار مکث کرد.
شب، دفتر نمرهها و جزوههایش را دوباره نگاه کرد.
سؤالها را بررسی کرد.
فیلم تدریس خودش را دید.
برای اولین بار، خودش را نه به عنوان معلم، بلکه به عنوان یک دانشآموز نگاه کرد.
دید که در چند قسمت واقعاً سریع توضیح داده است.
دید بعضی مثالها برای دانشآموز ضعیف مناسب نبوده.
دید وقتی چند نفر متوجه نشده بودند، به جای اینکه روشش را عوض کند، فقط سرعت تدریس را بیشتر کرده بود.
آن شب مدت زیادی به سقف خیره شد.
صبح روز بعد، امیر را صدا زد.
گفت:
«اون روز حق با تو بود. من اشتباه کردم.»
امیر تعجب کرد.
سامان ادامه داد:
«من فکر میکردم چون معلمم، باید جواب همهچیز رو بدونم. ولی معلم بودن یعنی بتونی وقتی اشتباه کردی، اشتباهت رو ببینی.»
از آن روز، سامان یک کار عجیب انجام داد.
آخر هر هفته از دانشآموزانش میپرسید:
«این هفته کجای تدریسم بد بود؟»
اول کسی جواب نمیداد.
اما کمکم دانشآموزان حرف زدند.
بعضیها از سرعت تدریس گفتند.
بعضیها از مثالها.
بعضیها هم گفتند بعضی وقتها وقتی سؤال میپرسند، سامان زود جواب میدهد و فرصت فکر کردن به آنها نمیدهد.
سامان همه را مینوشت.
نه برای اینکه خودش را سرزنش کند؛
برای اینکه واقعیت را بهتر ببیند.
چند ماه بعد، یکی از همکارانش گفت:
«سامان، تو خیلی عوض شدی. قبلاً همیشه مطمئن بودی حق با توئه.»
سامان لبخند زد و گفت:
«الان هنوز به خیلی از حرفهام مطمئنم؛ فقط دیگه زندگیمو طوری نچیدم که هیچکس نتونه نظرم رو عوض کنه.»
درس کوتاه:
آدم قوی کسی نیست که همیشه تصور کند حق با اوست؛ کسی است که وقتی حقیقت خلاف نظرش بود، جرئت کند بگوید: «اشتباه کردم.»
#تفکر_انتقادی #بلوغ #خودشناسی #حقیقت #رشد_فردی