همیشه همینطور بود؛
هر وقت در محلهشان مشکلی پیش میآمد، مردم تماشاگر نمیماندند.
اگر نوجوانی کتک میخورد، همه جمع میشدند، فیلم میگرفتند و فریاد اعتراض سر میدادند.
ظاهرِ همدلی برقرار بود.
اما آن روز، چیزی فرق داشت.
دختر نوجوانی در خیابانِ روبهرو فریاد میزد؛
چند پسر دنبالش کرده بودند و هیچکس جلو نمیرفت.
اهالی از دور فقط نگاه میکردند.
کسی گفت: «به ما چه، خودشون همیشه دردسر درست میکنن.»
دیگری زیرلب گفت: «گیر خودشونه.»
و مردی که همیشه از ظلم سخن میگفت،
دست دخترش را گرفت و از صحنه دور شد تا «درگیر نشود».
فقط یک نفر همانجا ایستاد.
گلویش خشک شده بود.
چطور ممکن است انسان صبح از عدالت بنویسد،
اما عصر در برابر ظلم سکوت کند
چون قربانی از آنطرف خیابان است؟
نفسش را بیرون داد و دوید.
میان دختر و مهاجمان ایستاد، فریاد زد و کمک خواست.
مردم کمکم نزدیک شدند و مهاجمان فرار کردند.
دختر گریه میکرد اما آرام شده بود.
تنها جملهای که گفت، این بود:
«فکر نمیکردم کسی از طرف شما کمکم کنه.»
آن جمله مثل تیغی در دلِ خیابان فرو رفت.
مشکل از آنها نبود؛
از انسانهایی بود که فقط برای دردِ شبیهخودشان فریاد میزدند.
آن شب، او به این فکر کرد که
عدالت فقط زمانی واقعی است
که مرزهای خیابان، محله و قبیله در آن رنگ ببازند.

گر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،میتونی برای مطالب بیشتر در روبیکا دنبالم کنی:
@mindprism