
سینا شانزدهساله بود. یک روز از اتاقش بیرون آمد، موهایش سبزِ فسفری شده بود.
پدرش ـ مردی آرام اما سختگیر ـ چشمهایش گرد شد.
سینا گفت: «میخوام فردا برم جمعیّت… میخوام اعتراض کنم. برای چیزی که فکر میکنم درسته.»
موجی از نگرانی توی قلب پدر نشست؛
ترس از خطر، ترس از گمشدن پسرش در جمعی که نمیدانست چقدر فهمیده و چقدر هیجانی است.
در ذهنش تصویری کوتاه برق زد:
در را قفل کند، سینا را مجبور کند موهایش را سیاه کند، تنبیه کند تا «سر به راه» شود.
اما تجربههایش یادش آورد: زور، همیشه درها را بیشتر میبندد.
نفسش را بیرون داد و گفت:
«بیا بنشین حرف بزنیم.»
سینا نشست.
پدر گفت: «ببین پسرم… رنگ مو، بخش کوچکی از توئه. هویتت اون چیزیه که توی سرت و قلبته، نه در موی سرت.
من کاری با رنگش ندارم؛ فقط میخوام بدونم فکر پشتش چیه.»
سینا آرام شد.
گفت: «میخوام به بیعدالتی نه بگم. میخوام مفید باشم.»
پدر لبخند زد:
«این بخشش قابل تحسینه. اما یک نکته مهم:
اگر یه حرکت قراره واقعاً ارزش داشته باشه، باید با شعور باشه نه با هیجان.
قول میدی وارد خشونت نشی؟ قول میدی بدون فهمیدن چیزی، فقط تقلید نکنی؟»
سینا سر تکان داد.
پدر ادامه داد:
«من مخالف دردِ دلها و اعتراضِ درست نیستم.
میخوام یاد بگیری قبل از هر قدم، فکر کنی؛
چرایی کار، مهمتر از ظاهرشه.
اگر واقعا برای عدالت میری، من پشتتم.
اگر برای جلب توجه میری، بیا با هم دوباره فکر کنیم.»
سینا آرام گفت:
«میخوام یاد بگیرم درست رفتار کنم. ممنون که داد نزدی.»
پدر در دلش فهمید:
گاهی یک گفتوگوی آرام، کاری میکند که هزار اجبار نمیتواند.
اگر این نوع نوشتهها برات الهامبخشه،
میتونی برای مطالب بیشتر در روبیکا دنبالم کنی:
@mindprism