
ناصر بیش از سی سال کار کرد.
از صبح زود تا نیمهشب.
هر بار که خانواده از او میخواستند کمی کنارشان باشد، فقط یک جواب داشت:
«بگذار اول پولم بیشتر شود، بعد برای همهچیز وقت دارم.»
کمکم صندوقهای خانه پر از سند، طلا و پول شد.
اما سفرهای خانوادگی یکییکی لغو شدند.
دیدار با دوستان به تعویق افتاد.
و مادر پیرش، هر بار با حسرت میگفت:
«پسرم، بعضی فرصتها برنمیگردند.»
ناصر فقط لبخند میزد و دوباره سرِ کار میرفت.
یک روز، یکی از همکارانش که همسن خودش بود، ناگهان از دنیا رفت.
چند روز بعد، وسایلش را داخل یک جعبه کوچک به خانوادهاش تحویل دادند.
ناصر مات مانده بود.
با خودش گفت:
«تمام زندگی یک انسان... آخرش داخل همین یک جعبه جا شد؟»
آن شب برای اولین بار صندوقهای خانه را نگاه کرد.
هیچکدام نتوانسته بودند یک روز بیشتر برای صاحبشان بخرند.
فردای آن روز، زودتر به خانه برگشت.
کنار مادرش نشست.
با همسر و فرزندش شام خورد.
به دوستی که سالها از او خبر نداشت زنگ زد.
او فهمیده بود که ثروت واقعی، چیزهایی نیست که بعد از ما بماند؛ بلکه آدمهایی هستند که بودنِ ما، زندگیشان را بهتر کرده است.
از آن روز، ناصر هنوز کار میکرد، اما دیگر برای زندگی کار میکرد، نه اینکه زندگی را فدای کار کند.
درس کوتاه:
وقتی بدانی فرصتت محدود است، وقتت را صرف کینه، غرور و جمع کردن چیزهای بیارزش نمیکنی؛ بلکه روی اثری که از خودت در دل آدمها میگذاری تمرکز میکنی.
#داستان_کوتاه #زندگی #مرگ #معنای_زندگی #رشد_فردی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism