
امیر هر وقت دوستی کمک میخواست، اولین نفری بود که خودش را میرساند.
آخر شب هم اگر کسی تماس میگرفت، جواب میداد.
قرارهایش را بههم میزد تا کار دیگران را راه بیندازد.
کمکم همه به این رفتار عادت کردند.
دیگر کسی حتی نمیپرسید:
«وقت داری؟»
فقط میگفتند:
«بیا، کارت داریم.»
یک روز امیر برای اولین بار گفت:
«امروز نمیتوانم.»
طرف مقابل با ناراحتی جواب داد:
«عجب! پس عوض شدی.»
امیر سکوت کرد.
چند روز بعد به خاطر یک مشکل خانوادگی، خودش به کمک نیاز داشت.
به چند نفر زنگ زد.
یکی گفت سرم شلوغ است.
یکی جواب نداد.
یکی هم گفت:
«بعداً صحبت میکنیم.»
آن شب فهمید سالها خودش مرزهای رابطه را پاک کرده بود.
همیشه در دسترس بودن را با مهربانی اشتباه گرفته بود.
از آن روز تصمیم گرفت کمک کردن را کنار نگذارد.
اما یاد گرفت برای زمان، آرامش و زندگی خودش هم ارزش قائل شود.
هر وقت میتوانست، کنار دیگران بود.
هر وقت هم نمیتوانست، با احترام «نه» میگفت.
کمکم رفتار اطرافیان هم عوض شد.
آنها فهمیدند که احترام، فقط وقتی به وجود میآید که حد و مرزها هم محترم باشند.
درس کوتاه:
مهربانی یعنی کمک کردن، نه همیشه در دسترس بودن.
کسی که برای خودش حد و مرز دارد، ارزش رابطه را هم بیشتر حفظ میکند.
#داستان_کوتاه #حد_و_مرز #احترام #روابط_سالم #رشد_فردی
اگر این نوع نوشتهها برایت الهامبخش است،
در Threads با من همراه شو:
@mehdimdzh_prism
و برای مطالب کاملتر، نسخههای صوتی و آرشیو نوشتهها در روبیکا:
@mindprism