
حمید و نادر سالها در یک مدرسه با هم کار میکردند.
رابطه خوبی نداشتند.
اختلافنظرهای زیادی داشتند و معمولاً در جلسات مدرسه با هم بحث میکردند.
حمید از نادر خوشش نمیآمد و تقریباً هر پیشنهادی که او مطرح میکرد، با مخالفت روبهرو میشد.
یک روز قرار شد برای تقسیم ساعتهای اضافهکاری معلمان تصمیم بگیرند.
مدیر مدرسه پیشنهادی داد که به نفع حمید بود.
طبق این پیشنهاد، حمید ساعتهای بیشتری میگرفت و در مقابل، سهم نادر کمتر میشد.
نادر اعتراض کرد و گفت:
«این تقسیمبندی عادلانه نیست. ساعتها باید بر اساس سابقه و مسئولیت افراد تقسیم بشه.»
حمید بلافاصله جواب داد:
«شما همیشه دنبال بهانهای که چیزی رو به هم بزنی. این تصمیم مدیر مدرسهست.»
جلسه تمام شد، اما نادر از تصمیم ناراضی بود.
چند روز بعد اتفاق دیگری افتاد.
این بار حمید در ثبت نمرات یکی از کلاسها اشتباه کرده بود.
نادر متوجه اشتباه شد و موضوع را به مدیر اطلاع داد.
مدیر از حمید خواست که نمرات را دوباره بررسی کند.
حمید ناراحت شد و گفت:
«این اشتباه کوچیکی بوده. همه ممکنه اشتباه کنن. لازم نبود موضوع رو اینقدر بزرگ کنی.»
نادر آرام جواب داد:
«درسته، همه اشتباه میکنن. فقط باید اصلاحش کنیم.»
چند هفته گذشت.
در جلسه دیگری، قرار بود درباره عملکرد معلمان در یک برنامه آموزشی تصمیمگیری شود.
نادر گزارشی آماده کرده بود و بخشی از آن نشان میداد که یکی از پیشنهادهای حمید برای بهبود وضعیت مدرسه، واقعاً مؤثر بوده است.
مدیر از حاضران پرسید:
«کسی نظری داره؟»
حمید انتظار داشت نادر مثل همیشه با او مخالفت کند.
اما نادر برخاست و گفت:
«من با حمید اختلافنظرهای زیادی دارم، اما باید قبول کنم که این پیشنهادش درست بوده و نتیجه خوبی داشته. به نظرم باید ادامه پیدا کنه.»
حمید با تعجب به او نگاه کرد.
بعد از جلسه، وقتی هر دو در راهروی مدرسه بودند، حمید پرسید:
«تو که معمولاً با پیشنهادهای من مخالفی، چرا این بار تأییدش کردی؟»
نادر لبخندی زد و گفت:
«چون درست بودن یه حرف، به این بستگی نداره که چه کسی اون رو گفته.»
حمید چند لحظه سکوت کرد.
نادر ادامه داد:
«ببین حمید، وقتی خودم اشتباه میکنم، انتظار دارم دیگران فرصت اصلاح بهم بدن. پس نمیتونم وقتی نوبت به اشتباه دیگران میرسه، همون فرصت رو ازشون بگیرم.
من ممکنه با تو اختلاف داشته باشم، اما قرار نیست برای اثبات خودم، حرف درستت رو هم رد کنم.»
حمید سرش را پایین انداخت.
به یاد آورد چند بار پیشنهادهای درست نادر را فقط به خاطر اختلاف شخصی رد کرده بود.
به یاد آورد وقتی خودش اشتباه کرده بود، چقدر دنبال توجیه میگشت، اما اشتباه دیگران را بهسرعت قضاوت میکرد.
آن روز فهمید که مشکل فقط اختلافنظرهایش با نادر نبود.
مشکل این بود که برای خودش یک قانون داشت و برای دیگران قانونی متفاوت.
چند روز بعد، در جلسهای دیگر، یکی از پیشنهادهای نادر مطرح شد.
حمید با دقت به حرفهایش گوش داد.
این بار نه دنبال ایراد گرفتن بود و نه میخواست مخالفت کند.
بعد از پایان صحبت گفت:
«به نظرم این پیشنهاد درسته. من هم موافقم.»
نادر لبخندی زد.
شاید اختلافهایشان تمام نشده بود، اما چیزی در رفتار حمید تغییر کرده بود.
او فهمیده بود که انسان منصف کسی نیست که همیشه با دیگران موافق باشد؛ کسی است که حتی وقتی از کسی خوشش نمیآید، حق او را انکار نکند.
درس کوتاه:
انصاف زمانی ارزش واقعی پیدا میکند که به ضرر منفعت، غرور یا علاقه شخصی تو باشد. برای خودت و دیگران یک معیار داشته باش. حق را به صاحب حق بده، حتی اگر از او خوشت نمیآید.
#انصاف #عدالت #بلوغ_فکری #اخلاق #شخصیت