
سامان در یک شرکت خدماتی کار میکرد.
آدم کمحرفی بود.
نه با هر حرفی عصبانی میشد و نه برای هر اختلافی صدایش را بالا میبرد.
بیشتر گوش میداد، فکر میکرد و بعد جواب میداد.
بعضی از همکارانش او را بیش از حد آرام میدانستند.
گاهی حتی فکر میکردند نمیتواند از حق خودش دفاع کند.
اما سامان یک ویژگی داشت که کمتر کسی به آن توجه میکرد.
آرام بود، اما اجازه نمیداد کسی از آرامشش سوءاستفاده کند.
یک روز یکی از مشتریان شرکت به خاطر تأخیر در تحویل سفارش، با عصبانیت وارد دفتر شد.
با صدای بلند اعتراض کرد.
چند بار به سامان توهین کرد و گفت:
«شما اصلاً بلد نیستید کار کنید! فقط پول میگیرید و هیچ کاری انجام نمیدید.»
یکی از همکاران سامان جلو آمد و گفت:
«آقا، درست صحبت کن! ما که نوکر شما نیستیم.»
در چند ثانیه فضای دفتر متشنج شد.
سامان جلو رفت و با آرامش گفت:
«حق دارید از تأخیر ناراحت باشید. اجازه بدید موضوع رو بررسی کنیم و ببینیم مشکل از کجا بوده. اما برای حل مشکل، نیازی به توهین نیست.»
مشتری کمی آرامتر شد.
سامان پرونده را بررسی کرد و متوجه شد که بخشی از تأخیر به اشتباه خود شرکت مربوط بوده است.
بدون اینکه مسئولیت را گردن دیگری بیندازد، رو به مشتری گفت:
«اینجا اشتباه از طرف ما بوده. مسئولیتش رو میپذیریم و برای جبرانش اقدام میکنیم.»
همکارش بعداً به او گفت:
«چرا اینقدر راحت قبول کردی اشتباه از ما بوده؟ میتونستی یه جوری توجیهش کنی.»
سامان جواب داد:
«اگه اشتباه از ماست، باید بپذیریمش. قرار نیست برای حفظ ظاهرمون، حق کسی رو نادیده بگیریم.»
چند روز بعد، اتفاق دیگری افتاد.
در جلسه شرکت، مدیر از سامان خواست گزارشی درباره عملکرد بخش خودش ارائه دهد.
یکی از همکاران که از مدتها قبل با او اختلاف داشت، وسط صحبتهایش گفت:
«به نظرم سامان همیشه خودش رو خیلی منطقی میدونه، ولی همین گزارشش پر از اشکاله.»
چند نفر به او نگاه کردند.
سامان میتوانست عصبانی شود.
میتوانست جواب تندی بدهد و جلسه را به بحث شخصی تبدیل کند.
اما چند لحظه سکوت کرد و گفت:
«اگه ایرادی وجود داره، خوشحال میشم بررسیش کنیم. فقط بهتره درباره خود گزارش صحبت کنیم، نه شخصیت همدیگه.»
بعد یکی از ایرادها را بررسی کردند.
حق با همکارش بود.
سامان اشتباهش را پذیرفت و گزارش را اصلاح کرد.
اما وقتی همان همکار شروع کرد به تمسخر او، این بار محکمتر جواب داد:
«من برای پذیرفتن اشتباهم مشکلی ندارم، اما این دلیل نمیشه اجازه بدم کسی بیاحترامی کنه.»
جلسه ادامه پیدا کرد.
نه دعوایی شد و نه کسی تحقیر شد.
چند هفته بعد، مدیر شرکت در گفتوگویی خصوصی به سامان گفت:
«یه چیزی درباره تو برام جالبه. نه با هر حرفی به هم میریزی، نه وقتی اشتباه میکنی دنبال توجیه میگردی. چطور اینطوری رفتار میکنی؟»
سامان لبخندی زد و گفت:
«قبلاً فکر میکردم آدم قوی کسیه که همیشه روی حرف خودش بایسته. بعد فهمیدم گاهی باید از موضعت دفاع کنی و گاهی هم باید قبول کنی اشتباه کردی.
اگه فقط برای برنده شدن بحث کنی، ممکنه حقیقت رو از دست بدی. اگه هم برای حفظ آرامش همیشه سکوت کنی، ممکنه عزتنفست رو از دست بدی.
من سعی میکنم هیچکدوم رو قربانی اون یکی نکنم.»
مدیر چیزی نگفت.
اما سامان همان روز به حرف خودش بیشتر فکر کرد.
فهمیده بود که آرام بودن به معنی ترسو بودن نیست.
محکم بودن هم به معنی لجاجت و خشونت نیست.
آدم قدرتمند کسی نیست که همیشه آخرین حرف را میزند؛ کسی است که میداند کجا باید سکوت کند، کجا باید بایستد و کجا باید خودش را اصلاح کند.
درس کوتاه:
آرام باش، اما بیمرز نباش. محکم باش، اما لجباز نشو. اشتباهت را بپذیر، از حقت دفاع کن و برای اثبات خودت، آرامشت را نفروش.
#آرامش #عزت_نفس #شخصیت #خودشناسی #رشد_فردی