
بوردیو می گوید هنر یکی از ساز و کارهایی است که با آن مردمان به ایجاد تمایز میان خود و دیگران میپردازند. مهم نیست که چه چیزی زیباست یا نیست، زیبایی در ذات اشیا نیست، بلکه محصول مناسبات اجتماعی میان مخاطبان و نیز استفاده آنها از اثر هنری است. این مجموعه اجتماعی را بوردیو، "میدان هنری" مینامد.

بنابر تحلیل بوردیو، این فرآیند ما را در جایگاه نمادین و اجتماعی که برای خودمان در نظر گرفتهایم، تثبیت و آن را برای ما بازتولید میکند. بوردیو اصلی دارد به نام «کمیابی»، یعنی هرچه چیزی کمتر به دست بیاید، و هرچه دیریابتر باشد، قابلیت بیشتری برای ایجاد تمایز دارد. مثلا معلمان، سرمایه مالی چندانی ندارند، اما سرمایه فرهنگی بالایی دارند . وضع صاحبان کارخانهها عکس معلمان است. همین موقعیت سرمایهها است که به انتخابهای مختلف افراد در انواع هنر میانجامد. این باتئوریهای کلاسیک زیباییشناسی،متفاوت است. از این منظر این گروههای اجتماعی هستند که شی یا سوژهای را زیبا نگه میدارند. بوردیو معتقد است، کسی که در جایگاهی اجتماعی خاصی قرار دارد اگر با موضوع هنری جایگاهی دیگر ابراز خوشآیندی کند، او با آن موضوع و اثر، برخورد ابزاری داشته است. بوردیو در این عرصه چندان به پرستیژ همچون هدف هنری، نظر ندارد، نه اینکه به این عنصر اعتقادی نداشته باشد، بلکه پرستیژ را هم جزئی از سرمایهای میداند که کنشگران در پی آن بوده و سرمایهها به هم قابل تبدیل شدن هستند.

پرستیژ را میتوان به سرمایهای مالی بدل کرد. مثلا هنرمندی که موضعگیری سیاسی یا اجتماعی میکند، سرمایهای فرهنگی میسازد، تا پس از آن بتواند آثارش را بالاتر بفروشد. بوردیو معتقد است، در قرن نوزدهم معیار ارزشمند شناختهشدن کار هنری این بود که جامعه هنری آن را زیبا بداند، نه آنکه به قضاوت تمام جامعه گذاشته شود، امروز دقیقا به نقطه معکوسی رسیدهایم. ارزش کالایی به ارزش استتیک بدل شده است. یعنی امروز اغلب هنرمندان آوانگارد هم برای مهم دانستن کارشان، به "قیمتی" که برای خرید آن پرداخت شده است، استناد میکنند.
*برگرفته از کتاب استراتژی بازاریابی هنر