اگه بگم سوال خیلی بی ربطی هست باور میکنی؟
پس بذار سوال رو بررسی کنیم.
بخش اول به بحران ها و مشکلات زندگی اشاره میکنه. زمان هایی که ما درگیر حوادث تلخ و دردناک، و البته غیر پیش بینی زندگی شدیم.
خب، رنج و سختی و مشکلات یعنی چی؟
یعنی بخش هایی از عمر ما، که زندگی اون روی دیگشو به ما نشون داده و ما رو از تکرار روتین زندگی روزمره انداخته بیرون و باعث شده شرایط ناامن، تلخ، پرفشار و پراسترسی رو تجربه کنیم.
من نمیتونم و نمیخوام منکر تجربیات تلخ و دردناک بشم که گاهی اینقدر تکان دهنده است که گاهی انسان مدتی در شوک فرو میره تا اصلا قضیه رو بفهمه و بپذیره.
اما اگه تجربیات دردناک رو به عنوان بخشی از زندگی بپذیریم و سوگواری و افسردگی بعدش رو هم بپذیریم، این پذیرفتن خودش کلی روند برگشت به شرایط نرمال رو راحت تر میکنه.
ببین بعضی تجربه ها خیلی تلخن. مثلا از دست دادن یه عزیز خیلی خیلی دردناکه و زندگی انسان رو چندین ماه و یا حتی چندین سال تحت تاثیر قرار میده. بیماری (به خصوص یه بیماری مزمن و طولانی مدت) اتفاق و مشکل بزرگیه که هیچ کس دوست نداره دچارش بشه. ورشکستی مالی باعث میشه همه رویاهای آدم به باد بره.
این موقعیت ها و خیلی وقتای دیگه ما در معرض خطر از دست دادن همه چیز خودمون قرار میگیریم. یعنی در زندگی ما که اکثر بخش هاش در روزهای عادی و بدون اتفاق خاصی میگذره، تشنجی به وجود میاد و آرامش زندگی روزمره به هم میخوره.
این یه بحرانه که هر چند شاید منصفانه نباشه اما اتفاق افتاده. زندگی به هیچ کس تعهد نداده که اتفاقای تلخ و وحشتناک واسش نیفته و دچار بحران نشه. (اینکه ما خودمون باور داریم که حق ما نیست و نیابد برای ما بیفته دیگه بحث جداگانه ست.)
پس اتفاقات بد و تلخ و بیماری و رنج، همگی جزئی از طبیعت زندگی هستن و اکثر آدما در طول عمر چندین بار این گونه حوادث رو تجربه میکنن.
حالا بخش دوم سوال رو بررسی میکنیم:
خوشحال و شاد بودن!
خوشحال و شاد بودن یعنی چی؟
ببین اصلا منظورم خندیدن و رقصیدن و تظاهر به خوشحالی نیست. اینم یه باوره نادرسته که ما همش فکر میکنیم باید بخندیم و پارتی بریم و برقصیم و سفر بریم و چیز بخریم و … تا خوشحال باشیم. (البته هیچ کدام از اینا چیز بدی نیستن و میتونن خیلی لذتبخش باشن.)
اما خوشحالی و شادی یه حالت روانی و ذهنی هست. حالتی که درون ذهن انسان اتفاق میفته. یه نوع طرز تفکره که آدم ترجیح میده با وجود همه سختی های حال حاضر و عدم قطعیت آینده پیش رو، در همین لحظه زندگی رو تجربه کنه و قدر این بودن رو بدونه. از تجربه زندگی در مجموع خوش حال و راضی باشه و توی ذهنش از همه دنیا و آدما زخم و کینه و عقده نداشته باشه.
یادته سوال چی بود؟
مگه میشه در بحران و شرایط دشوار، خوشحال و شاد بود؟
حالا میتونیم سوال رو اینطوری تغییر بدیم:
آیا با وجود فشارهای زندگی میشه آدم حالِ خوب و خوشی داشته باشه؟
به نظر من کاملا ممکنه!
چون یه وضعیت و شرایط بیرونی، نمیتونه روی طرز فکر و ذهنیت انسان تغییر شدیدی بذاره. مگه اینکه پایه های اون ذهن روی اوهام و خرافات بنا شده باشه، نه حقیقت!
مثلا از دست دادن یه دوست خیلی اتفاق تلخیه که عوارضش تا مدت ها باهاته. باید مدتی بگذره و تو اندوه رو تجربه کنی. چون اندوه هم بخشی از زندگیه. اما تو درعین حالی که غم و اندوه از دست دادن دوستت و دلتنگی رو تجربه میکنی، میتونی شرایط ذهنی شاد و خوشی رو تجربه کنی و بپذیری که آشنایی و جدایی بخشی از طبیعت روابط انسانیه.
خب حالا نظرت چیه؟
