
یک نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفت
خانه ات آباد که این ویرانه بوی گل گرفت
یکی از خوشوقتیهای بزرگ من در سالهای اقامت در سیرجان(۱۳۹۸- ۱۳۹۱ ) افتخار دوستی و همنشینی و گفتگو با استاد محمدعلی آزادیخواه بود. نام و آوازه ایشان را از سالها دیرتر شنیده و مشتاق دیدارشان بودم. برای اولین بار در مراسم بزرگداشت فردوسی در دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات از نزدیک ایشان را دیدم و فرصت صحبت و گفتوگو فراهم شد. صفا و نجابت و پاکیزگی گفتار و البته لهجه شیرین سیرجانی ایشان و واژههای محلی که استفاده میکردند سخت مرا مجذوب خود کرده بود.
در آن سالها ما با یاریهای دکتر ابوالفضل جعفرقلیخانی مجله فراهنگ را چاپ میکردیم. همراهیهای استاد در جلسههای گوناگون مجله بسیار راهگشا بود. ایشان بخشی در مجله را هم که به معرفی متون کهن فارسی میپرداخت اداره میکرد و واقعا نثر پخته او هنگامی که درباره تاریخ بیهقی و... مینوشت چقدر خواندنیتر میشد.
بعدها استاد دانشجوی دوره دکترای دانشگاه آزاد واحد سیرجان شد و فرصت همنشینی ما بیشتر، در واقع من در حضورشان شاگردی میکردم. یادم میآید روزی از ایشان پرسیدم که شما چه نیازی به دکترای ادبیات فارسی دارید؟ پاسخشان این بود که یکی از بزرگان ادبیات کودک و نوجوان به من گفته که از فلان دانشگاه دکترای افتخاری دارم اما من میخواهم دکترای واقعی را در این رشته بگیرم، با افتخار و یا بیافتخار.
بگذریم که استاد چه مرارتها برای ادامه تحصیلش میکشید و گاهی که سر درد دلش باز میشد میفهمیدم که چه غصهها میخورد.
حالا استاد نیست و آرام و بیمرارت در خاک زادگاهش خفته و به آوای کاریزها و قناتها گوش میدهد هم نشین مرگ است. مرگی که به قول سهراب سپهری در ذهن اقاقی جاری است و در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد و در ذات شب دهکده از صبح سخن میگوید.
روحش شاد و نامش ابدی